Interview DagDenBosch.nl: ‘Een links hart, een rechtse vuist’

\n\nDag Den Bosch besteedt veel aandacht aan de lokale politiek en de aanstaande verkiezingen. Zo laten wij u kennis maken met kandidaten. Deze keer: Pieter Paul Slikker (nr. 3 PvdA).\n\nWat is uw leeftijd?\n34 jaar\n\nWat wilde u worden toen u klein was?\nIk was groot fan van Lucky Luke. Dus cowboy leek me wel wat.\n\nBent u ooit blijven zitten?\nJa, in de vierde van de middelbare school. Legendarisch gezellig jaar. Die heb ik met plezier twee keer gedaan.\n\nWat is uw burgerlijke staat?\nOngehuwd\n\nWat was het eerste baantje waar u geld mee verdiende?\nEen krantenwijkje. Verder heb ik 10 jaar in de horeca gewerkt toen ik studeerde. Mooi vak is dat, goede wijn en lekker eten.\n\nVan welke partij bent u lid, en hoe lang bent u dat al?\nIk ben twaalf jaar geleden lid geworden van de PvdA. Omdat ik niet alleen maar boos op de politiek wilde zijn maar juist de boel wil veranderen.\n\nHoe lang woont u in Den Bosch?\nIk ben er geboren en nu weer bijna 5 jaar terug gelukkig.\n\nWaar mogen ze u ’s nachts voor wakker maken?\nIk ben ’s nachts met regelmaat wakker om met vrienden het Bossche nachtleven te verkennen. Dat lijkt me dus het juiste antwoord.\n\nIn welke wijk woont u?\nIn de Bossche binnenstad, de Postelstraat. Elke dag genieten is dat.\n\nNaast wie zou u graag zitten in het vliegtuig?\nDe Peer lijkt me wel wat. Die kerel kan zo kletsen dat de tijd vast omvliegt. Wat mooi zou zijn want ik word altijd enorm onrustig van lang stilzitten.\n\nWat voor opleiding heeft u gedaan?\nIk ben na mijn middelbare school politicologie en bestuurskunde gaan studeren in Amsterdam. Daarnaast ben ik ook nog aan krijgshistorie begonnen maar dat heb ik helaas door tijdgebrek niet afgemaakt.\n\nWat doet u voor de kost?\nSinds november 2009 ben ik hoofd campagnes en strategie bij de landelijke PvdA. Ik ben nog aangenomen onder Wouter Bos. Het is pas vijf jaar maar het lijkt een eeuwigheid geleden.\n\nWie of wat heeft u geïnspireerd om in de lokale politiek te gaan en u verkiesbaar te stellen voor de raad?\nDe politiek in Den Bosch is de afgelopen vier jaar vooral over stenen gegaan. Over de Bartenbrug, een nieuw theater en de put. Daar begon ik me enorm aan te ergeren. Politiek hoort niet over stenen te gaan maar over mensen! Zeker nu er 8.000 Bosschenaren hun baan zijn kwijtgeraakt. Daar zie ik dat onze stad kansen laat liggen die elders in het land wel benut worden, we kunnen meer doen dan er nu gebeurt. Dan schrijf je dus een brief en zeg je, dit kan beter de komende jaren.\n\nIs er iets dat u verzamelt, en zo ja, wat is dat?\nBoeken, stenen, rariteiten, ik sleep van alles mee naar huis. Achter elk voorwerp zit een verhaal, dat vind ik mooi.\n\nWaarom zouden mensen op u moeten stemmen?\nHet mooie van democratie is dat je helemaal niks moet. Maar ik spreek veel Bosschenaren die allemaal vinden dat het beter moet in het stadsbestuur. Wat daar in deze stad met 39 zetels en 12 partijen voor nodig is, zijn mensen die het klappen van de zweep kennen. Mensen die echt wat voor elkaar weten te boksen. Uit dat hout ben ik wel gesneden, met een links hart en soms een rechtse vuist.\n\nAls u een bestaande reclameslogan zou moeten kiezen om u zelf aan te prijzen, welke zou dat dan zijn?\nHeerlijk, helder Heineken. Het is Bosch en dat heldere staat me wel aan. Ik ben heel erg van het zeggen waar het op staat. Ook als sommige mensen het dan ongelofelijk met je oneens zijn.\n\nWat zou u willen bereiken als raadslid?\nDat eindeloos voortslepende discussies over het theater of de bieb snel beslecht worden waarna we ons op de echte opgaven kunnen storten: meer banen, betere zorg op buurtniveau. Dat is wat er nodig is.\n\nStel dat u gevraagd wordt voor zomergasten; welke televisie of filmfragment zou u dan vast en zeker aan de kijkers laten zien?\nIk zag laatst een prachtig fragment over de sloppenwijken in onze steden van 100 jaar geleden. De armenhuisjes die we hier in Den Bosch ook hadden. Dat zou ik laten zien omdat ze er een halve eeuw later niet meer waren – omdat we besloten dat niemand zo zou moeten leven. Vooruitgang kan je met elkaar organiseren. Dat vertrouwen in onszelf moet weer terug.\n\nWat is volgens u het belangrijkste probleem of vraagstuk dat in de komende raadsperiode moet worden aangepakt?\nOnze stad had 100.000 banen, nu nog 93.000. Dus dat is werk, werk en nog eens werk. We hebben een paar jaar crisis recht te zetten. De kansen liggen er: lagere lokale lasten voor ondernemers die Bosschenaren zonder baan aannemen, jongerenvouchers en omscholing voor oudere werknemers. We moeten vol op het orgel.\n\nWat gaat u doen met de vergoeding die u ontvangt als u raadslid wordt?\nDat gaat allemaal op aan het persoonlijk en online betrekken en informeren van Bosschenaren wat mij betreft. Ik wil niet eens in de vier jaar met mensen praten en dan vier jaar onderduiken in de raadszaal, ik wil in die stad staan. Iedere dag. Kortom: aan heel veel koffie, wijkbezoeken en online activiteiten.\n\nWat weet (bijna) niemand van u, maar is toch leuk om te vermelden?\nDat ik mijn vrije tijd graag door breng met sleutelen. Ik rijd een oud brik uit 1983 met bijna 500.000 kilometer op de teller. Geen betere dag ontspanning dan een dag in de olie.\n\n

Bossche verkiezingen: een TV-soap of plannen voor de stad?

Het is een beroemd geworden uitspraken van de wethouder in spijkerjack Jan Schaefer: in gelul kun je niet wonen. En het is aan die uitspraak dat ik vanochtend moest denken toen ik in het Brabants Dagblad het interview las met Nol Roos.\n\nStiekem koesterde ik de hoop dat de lijsttrekker van de Bossche Volkspartij het interview zou gebruiken om zijn plannen voor onze stad te ontvouwen. Hoe gaan we de zorg in Den Bosch organiseren? Waarmee verdient onze stad morgen zijn boterham en scheppen we banen? Hoe zorgen we voor extra betaalbare huurwoningen in onze stad? Dat soort vragen behoeven antwoorden van de Bossche partijen.\n\nVijf minuten lezen en een kop koffie later was ik die illusie armer. Nol wil drie dingen niet. Hij wil geen Bossche Berlusconi genoemd worden, hij wil geen Polenhotel én hij wil geen subsidie voor evenementen als Jazz in Duketown en het Oeteldonks carnaval. En oh ja, dat de PvdA een Bosch Banenplan heeft vindt hij maar niks.\n\nDat laatste kan ik me voorstellen. Want naast een schamel lijstje standpunten die vooral opsommen waar de BVP allemaal tegen is (fietsen in de binnenstad, schotelantennes etc.) heeft de partij van Roos nog geen verkiezingsprogramma gepresenteerd. Een standpunt over banen heeft de partij zelfs helemaal niet. Hoogst irritant moet het dan zijn dat de PvdA met een reeks concrete verbeterpunten komt om de werkloosheid in de stad aan te pakken. Van lagere lasten voor ondernemers die werkloze Bosschenaren in dienst nemen tot een mobiliteitscentrum, hulp bij het starten van een eigen bedrijf en het belonen van sociaal ondernemerschap.\n\nHelaas, in plaats van met een plan voor Den Bosch komt de BVP met een soap over de eigen partij op TV73. Start: twee weken voor de verkiezingen. Het oordeel of dat in de richting komt van een Bossche Berlusconi laat ik aan u. Wel schoot bij mij die beroemde uitspraak van Jan Schaefer door mijn hoofd: in gelul kun je niet wonen. \n\nWat Den Bosch nodig heeft is een bestuur dat met de beste plannen aan het werk gaat. Meer banen, goede zorg voor iedere Bosschenaar en een betaalbaar dak boven je hoofd is wat mij betreft een goede samenvatting van het volgende coalitieakkoord. Bij ons vindt u daarom geen soap maar wel een programma. Hier om precies te zijn.

Stad van Middeleeuwen of stad van morgen?

Een aantal jaren geleden was ik te gast in een Beiers stadje. Zo’n slaperig Middeleeuws provinciestadje in het zuiden van Duitsland dat eens per jaar opleeft: tijdens de Oktoberfesten. Mannen in lederhösen en vrouwen in korset waggelden in elkanders armen, aan de andere arm een bierpul, door de met stro bedekte straten en stegen. Het was er reuze gezellig.\n\nVoor twee dagen wel te verstaan. Want dat slaperige provinciestadje leed zwaar onder weinig bedrijvigheid, wegtrekkende jongeren en steeds slechtere sociale voorzieningen. De Middeleeuwen bleken niet de toekomst.\n\nDat geldt ook voor Den Bosch. Terecht koesteren we onze zichtbaar rijke historie. De Uilenburg, die Dieze, de munt en de muur maken Den Bosch mede tot een unieke stad. Net als het Paleiskwartier, het Museumkwartier en de oude veevoerfabriek De Heus waar creatieve en innovatieve ondernemers de kans krijgen. In een unieke stad gaan verleden en toekomst hand in hand.\n\nIn onze stad wil de hang naar het verleden helaas nog wel eens doorslaan. Historie wordt als hét argument gehanteerd bij ontwikkeling van de stad. En dus krijgen we met dank aan Middeleeuws denken een puthuis uit 1520 op de markt met bijbehorend Onze-Lieve-Vrouwehuisje – destijds ook gebruikt als schandpaal. Het hoge Efteling-gehalte kunt u hier bewonderen.\n\nIn aanloop naar de verkiezingen doen VVD, Bosch Belang, CDA, Bossche Volkspartij en OPA (what’s in a name) er nog een schepje bovenop: de Pieckenpoort moet teug. Een Middeleeuwse poortgebouw met vier hoektorens en een puntdak aan het begin van de Vughterstraat. Bosch Belang schreef bij de stemwijzer nog op dat ze het geld liever in de zorg staken maar is drie weken voor verkiezingsdag toch door de pomp. Een Middeleeuwse stadspoort is wat Den Bosch nodig heeft.\n\nMijn wens en die van de PvdA is een andere. Ik zou willen dat over vierhonderd jaar Bosschenaren vol trots door hun stad lopen en zeggen ’dat hebben ze mooi gemaakt in 2014’. Dat betekent dat we verder moeten durven denken dan ons verleden. Dat we niet alles uit de Middeleeuwen terugbouwen maar ook nog iets aan de verbeelding van Bosschenaren durven overlaten. Of zelfs iets nieuws durven neer te zetten. Op 19 november is ook dat de keuze. Kiezen we voor vertrutting of vooruitgang? Voor de middeleeuwen of voor een moderne stad?\n\nLaat vrijdag 31 oktober om 16.30 uur horen waar jij staat bij het PvdA-BIEBdebat.

Er valt iets te kiezen op 19 november

Sociale woningen\n\nOver een maand mogen wij Bosschenaren naar de stembus . Dan bepalen we samen welke kant het op gaat met onze stad.  Op straat en aan de bar weten de meeste Bosschenaren donders goed wat ze niet willen: een Bartenbrug die 7 miljoen euro kost en waar je niet overheen kunt rijden.\n\nToch is dat niet waar de verkiezingen op 19 november over gaan. De Bartenbrug draaien we niet meer terug. En verkiezingen gaan niet over het verleden. Ze gaan over de toekomst. Wat willen we voor de komende vier jaar? Dat is de keuze op 19 november.\n\nTot op heden was het lastig kiezen.  Zelfs de liefhebber van veertig pagina’s  tellende verkiezingsprogramma’s kwam niet aan zijn trekken. Want bij Bosch Belang, Rosmalens Belang en de Bossche Volkspartij is het tot op heden vergeefs zoeken naar een verkiezingsprogramma. Tegen de Bartenbrug zijn is niet zo moeilijk. Maar hoe zorgen we voor de banen waar jonge en oud naar snakt? Dat past blijkbaar slecht in een one-liner.\n\nDe vorige week gelanceerde stemwijzer biedt gelukkig uitkomst. Komt er wel of niet extra geld beschikbaar voor de zorg in onze stad? Willen we meer sociale woningen of laten we het aan de markt over? Partijen moeten dankzij de Stemwijzer hom of kuit geven.\n\nDat werkt verhelderend. Zo vindt mijn partij als enige dat er een nieuw Theater aan de Parade moet komen. Omdat de meest gastvrije stad van Nederland niet stil moet blijven staan maar vooruit moet. Omdat het banen, bedrijvigheid en toerisme oplevert. Ook blijkt dat de VVD en de Bossche Volkspartij van mening zijn dat er géén extra geld naar de zorg mag vanuit de gemeente. Dat vind ik persoonlijk onbegrijpelijk. Maar uit de Stemwijzer blijkt dat tot nu toe 21 procent van de Bosschenaren het daar mee eens.\n\nOok opvallend is dat onder andere de VVD, D66 en CDA vinden dat er niet meer sociale woningen moeten komen. En dat 85 procent van de Bosschenaren wil dat je gewoon kan blijven fietsen in de binnenstad – ondanks het verbod dat de Bossche Volkspartij en Bosch Belang voor ogen hebben. Over minder regels gesproken…\n\nDat de meeste Bosschenaren vinden dat asielzoekers die uitgeprocedeerd op straat belanden noodopvang verdienen ben ik blij om. Blijkens de stemwijzer zien de VVD en de Bossche Volkspartij hen liever illegaal op straat rondzwerven. Bepaald niet onze keuze.\n\nEn ja, mijn partij vindt ook dat de lokale lasten –naar draagkracht- iets mogen stijgen als we daardoor de meest kwetsbare Bosschenaren kunnen helpen.  Minder populair, maar we vinden het. Omdat we wat de PvdA-Den Bosch betreft altijd opkomen voor elkaar.\n\nInvullen dus die Stemwijzer. Want er valt iets te kiezen op 19 november.\n\n 

Fijn oud worden in Den Bosch…

Ouderzorg\n\nVraag aan Bosschenaren waar ze aan denken bij het stadbestuur en het antwoord gaat opvallend vaak over stenen. Over het theater, het puthuis of de Bartenbrug. Logisch, want over al die onderwerpen is veel discussie geweest de afgelopen jaren.\n\nToch brengen we daar wat mij betreft verandering in. Het moet in onze stad meer over mensen gaan. Want of het nu gaat over de kansen van jong en oud op een baan, of over de vraag welke zorg we ouderen en hulpbehoevenden bieden: het stadsbestuur neemt straks de belangrijkste beslissingen.\n\nDat biedt enorme kansen. Als Bosschenaren kunnen we met elkaar bepalen wat wij goede zorg vinden en hoeveel we daarvoor over hebben. Want alhoewel er de komende jaren minder geld komt uit Den Haag zien we enorme verschillen tussen de keuzes van steden en dorpen. Soms wordt er een flinke pot met geld gereserveerd om de zorg aan ouderen en hulpbehoevenden op top-niveau te houden, soms wordt er een schandalige greep gedaan uit de pot met geld voor chronisch zieken en gehandicapten.\n\nWat de PvdA-Den Bosch betreft kiezen we in onze stad voor de beste ouderenzorg. Vandaag, op de internationale dag voor de ouderen, gaat onze lijsttrekker Jeroen Weyers met ouderen in gesprek over de Bossche Zorgnorm die wij voorstellen. De basis waar we wat ons betreft allemaal op kunnen rekenen en die een fijne oude dag in Den Bosch voor iedereen mogelijk maakt.\n\nDat zit ‘m vaak in hele praktische en logische zaken. Allereerst is dat wat ons betreft een wijkverpleegkundige, gewoon in de buurt, die je bij naam kent. Als je zorg nodig hebt wil je tenslotte weten wie er bij je over de vloer komt. Ook moet het verbouwen van huizen naar persoonlijke behoefte makkelijker wordt. Als er bijvoorbeeld een slaapkamer op de begane grond nodig is, moet een aanbouw makkelijk te realiseren zijn, zonder al te veel bureaucratische hobbels. En bij de bouw van woningen moet er rekening gehouden worden met het ouder worden van Bosschenaren. Geen steile trappen, wel de benodigde voorzieningen.\n\nIn onze stad willen we ook dat ouderen àltijd samen oud kunnen worden. Dagbesteding moet beschikbaar zijn voor de hulpbehoevende partner zodat de gezonde partner er mantelzorgers ontlast worden en overdag tijd voor zichzelf hebben en voor het huishouden. Zodat je er ’s avonds weer kan zijn. En als het voor een va de twee toch nodig is om te verhuizen naar een verzorgingshuis, moet er altijd plek zijn waar je samen terecht kan. Samen oud worden, dat moet altijd kunnen.\n\nOm te zorgen dat wensen werkelijkheid worden moet er boter bij de vis, niet alleen reserveren we geld voor de zorg, ook willen wij een speciale wethouder voor het ouderenbeleid. Want fijn oud worden in Den Bosch, dat is wat ons betreft een recht voor allen.

Over de grijze haren van Labour leider Miliband….

BRITAIN-POLITICS-LABOUR\n\n#Campaignwatch op Labour Congres te Manchester….\n\nPrecies vier jaar geleden, op 25 september 2010, stond Ed Miliband op dezelfde plek: het hoofdpodium van het Labour Congres in Manchester. De jonge politicus had zojuist zijn broer David nipt verslagen in de strijd om het partijleiderschap van de Labour Party. Voor hem lag een ongekende opdracht.\n\nWant op die herfstdag in 2010 was het nog maar enkele maanden gelden dat Labour een historische verkiezingsnederlaag leed bij de parlementsverkiezingen. De electorale mokerslag had partijleider Gordon Brown de kop had gekost en het hoofdstuk New Labour met een brute klap dichtgeslagen. De vereenzelviging met het neo-liberale marktdenken als motor voor economische groei en sterke publieke voorzieningen bleek nu de financiële zeepbel uiteenspatte vooral de Londense city goed gediend te hebben. De Britse middenklasse en onderklasse waar Labour traditioneel haar electorale steun genoot bleef achter met de gepeperde rekening: bezuinigingen, lagere koopkracht en een krimpende collectieve zekerheid. Labour was niet hun bondgenoot gebleken, maar de partij die hen daar aan had uitgeleverd.\n\nEen jaar later, in 2011, zag ik Miliband voor het eerst spreken op het Labour Congres in Liverpool. Het moest een nieuwe start zijn. Alles was er op gericht om neer te zetten dat Labour had afgerekend met de demonen van het verleden, dat het nieuwe leiderschap een alternatief bood voor de conservatieve koers in Downingstreet. Maar het kwam niet uit de verf. De koers was onhelder, het jonge leiderschap oogde schuchter en het partijkader onzeker. Labour had de connectie met de polsslag van de samenleving verloren.\n\nInmiddels zijn we vier jaar verder. Wederom in Manchester ontvouwde Miliband deze week Labour’s Plan for Britain’s Future. Het alternatief voor de conservatieve koers van de huidige regering waarmee David Cameron uit Downingstreet number 10 gejaagd moet worden. De koers is een flinke linkse correctie ten opzichte van New Labour, de ambities zijn torenhoog. Want veel meer dan een ander beleid staat Labour een koerswijziging voor in de wijze waarop het Koninkrijk bestuurd wordt. Miliband wil het vertrouwen van de Britten herstellen in het vooruitgangsgeloof dat overal in Europa een knauw heeft gekregen. De somberende gedachte van de samenleving dat politici niet in staat zijn het tij te keren moet doorbroken worden. In de woorden van Milliband ‘we will prove them wrong.’\n\nLabour’s Plan for Britain’s Future omvat zes ambitieuze doelstellingen die het vertrouwen weer moeten herstellen. Doelstellingen die ervoor moeten zorgen dat de weg naar herstel niet loopt via het aanjagen van de top maar via steunen van working famillies. In de woorden van Ed Balls, schaduwminister van financiën: ‘we support millions, not millionaires.’ Dit stelt Labour voor:\n

    \n

  1. Een halvering van laagbetaald werk – verhoging van het minimumloon naar 8 pond
  2. \n

  3. Groei van koopkracht working families – koppeling tussen groei van de economie en inkomen
  4. \n

  5. Jongeren aan het werk – net zoveel stage & leercontracten als plekken op de universiteit
  6. \n

  7. Bouwen voor starters – een verdubbeling van het aantal eerste-kopers ieder jaar
  8. \n

  9. Wereldleider in groene technologie – daarmee 1 miljoen high technology jobs
  10. \n

  11. De beste gezondheidszorg – National Health Service van de 21e eeuw
  12. \n

\nOver acht maanden krijgt het nieuwe linkse Labour haar vuurdoop bij de lagerhuisverkiezingen van mei. In de peilingen staat Labour zo’n acht procentpunten voor op de Torries met 37 procent. Nigel Farrage’s UKip volgt met inmiddels eenvijfde van het Britse electoraat terwijl de Liberaal Democraten nog een schamele zeven procent scoren. Maar de strijd is nog lang niet gestreden. Labour spint garen bij de impopulariteit van de Torries maar van echte binding is nog onvoldoende sprake. Dat gecombineerd met de smalle marges in het Britse districtenstelsel (key seats kunnen op marges van één tot twee procent gewonnen of verloren worden) maakt dat het bij Labour alle hens aan dek is de komende maanden. Milliband lijkt er klaar voor. Op het hoofdpodium in Manchester stond een krachtig en overtuigd leider. De schuchtere jongen uit 2011 heeft inmiddels grijze haren gekregen. Ze staan hem uitstekend….

Weer met plezier naar de Zuiderplas

Zuiderplas1\n

\n\nDe Olifant, zandkastelen en patat – dat was voor mij als klein jochie een middagje Zuiderplas. En nog altijd is het zwemwater in de schaduw van het provinciehuis voor duizenden Bosschenaren een vast dagje uit als de zon schijnt. Veel Bossche kinderen uit de omliggende wijken brengen nagenoeg hun hele vakantie door aan het strand waar vroeger de olifant stond.\n\nDe Zuiderplas is daarmee een begrip voor velen. En niet alleen het zwemwater is een begrip. Dat is ook de oude horecagelegenheid van Charles op het strand. Al 27 jaar bakt hij daar zijn patat en tapt hij daar zijn pils.\n\nAfgelopen weekend dronk ik bij Charles een kop koffie op zijn terras. En ik zag wat de laatste jaren veel Bosschenaren hun plezier verstoord bij de Zuiderplas: een wc-bezoek. Het sanitair is decennia oud. Het lekt, het roest en is niet meer schoon te krijgen. De uitbater is daarom al tijden met de gemeente in de weer voor nieuw sanitair maar helaas nog altijd zonder resultaat.\n\nDat hoort niet. Bij goed zwemwater horen goede sanitaire voorzieningen. De PvdA heeft bij monde van fractievoorzitter Lisette van der Swaluw het stadsbestuur dan ook gevraagd of ze bereid zijn om voor het volgende zwemseizoen de boel weer in orde te maken. Bij de Zuiderplas maar ook bij andere zwemgebieden als de Groote Wielen. Want we willen allemaal met plezier kunnen zwemmen in onze stad.\n\nEn ach, wat mij betreft mag die olifant dan ook weer terug…..

\n 

Een volkspartij, maar dan voor alle Bosschenaren…

‘Een stem op de BVP is een stem op jezelf’. Met die slogan voert de Bossche Volkspartij van Nol Roos van TV73 campagne voor de Bossche verkiezingen van 19 november. Wie ‘jezelf’ precies is wordt duidelijk uit onderstaande poster. Dat zijn niet alle Bosschenaren.\n\nBVP\n\nJe zou verwachten dat een volkspartij de ambitie koesterde om op te komen voor iedere inwoner van onze stad. Den Bosch, dat zijn we tenslotte samen. Dat zou ook verstandig zijn. Want juist omdat de verschillen tussen arm en rijk, geboren en nieuwe Bosschenaren, wijken vol kansen en wijken vol kansarmoede in onze stad steeds kleiner worden doen we het relatief goed.\n\nNiet dat Den Bosch geen problemen kent: de werkloosheid is een doorn in het oog, sommige groepen zijn oververtegenwoordigd in criminaliteit en de verschillen tussen de wijken zijn nog te groot. Maar de meest gastvrije stad van Nederland doet het relatief goed omdat we in deze stad opkomen voor iedereen. Omdat we niet alleen het museumkwartier optrokken om horeca en stad aantrekkelijk te maken, maar omdat we ook wijken als de Haren, Boschveld, de Donk en de Reit verder hielpen. Omdat we een aantrekkelijke stad zijn voor ondernemers die banen scheppen én alles op alles zetten om in moeilijke jaren onze stad sociaal te houden. Daarom hebben we extra geld voor ouderenzorg in onze stad en een potje voor huurders die in de problemen komen.\n\nOpkomen voor elkaar. Waarom? Omdat wat goed is voor heel Den Bosch, goed is voor onszelf. De meest succesvolle steden waar inwoners zich thuis voelen zijn steden van tolerantie. Steden gebouwd op solidariteit. De meest miserabele en criminele steden zijn die waar dat veronachtzaamd is. Zoals de voorsteden van Parijs en de zwarte wijken in de Verenigde Staten.\n\nMijn Bossche volkspartij bezigt dan ook een andere lijfspreuk: ‘Den Bosch, dat zijn we samen’. Want een volkspartij komt op voor àlle Bosschenaren.

Drijfveren op weg naar the Oval Office….

Waiting for the hour\n\nWaiting for the hour. Oudejaarsavond 1862. William Carlton.\n\nWie via de West Wing het Witte Huis betreedt komt een schilderijtje tegen op weg naar de Oval Office. Het hangt in het voorportaal van het beroemde werkvertrek van de Amerikaanse President.\n\nHet wat sombere werk met de beeltenis van Afro-Amerikaanse slaven valt uit de toon in het Witte Huis. In het optrekje van de Amerikaanse president krijg je wat je verwacht: heroïsche schilderijen van Roosevelt te paard en George Washington die per sloep de met ijs bezaaide rivier Delaware oversteekt gedurende de onafhankelijkheidsoorlog.\n\nPrecies om die reden viel het schilderij me op tijdens het bezoek dat ik aan het Witte Huis mocht brengen dankzij goede democratische vrienden. Het past niet in de lofzang. Het wijkt af. De ogen van Zaïd, het staflid van de West Wing dat me vergezelt en ex-vluchteling uit Iran, lichten op als ik hem ernaar vraag.\n\nIn een notendop: op 1 januari 1863 trad Abraham Lincoln zijn Emancipation Proclamation in werking. Een besluit ten tijde van de burgeroorlog dat de lijfeigenen in de zuidelijke staten vrij verklaarde. ‘Wainting for the hour’ laat zien hoe de zwarte bevolking de wegtikkende uren van de slavernij beleefde. Hoopvol vanwege deze goede tijding, bedroefd vanwege het onnoemelijke leed van generaties, afwachtend omdat één zwaluw nog geen zomer maakt.\n\nDe originele versie van ‘Waiting for the hour’ hing eerder in het Witte Huis, in het oude werkvertrek van Abraham Lincoln. Het verdween echter nadat deze werd vermoord. Met de komst van de eerste zwarte President keerde het schilderij in januari 2009 weer terug op persoonlijk verzoek van de Commander in Chief. ‘Hand-picked’ aldus Zaïd.\n\nWie de president te spreken krijgt –of zijn werkkamer mag bezoeken- krijgt hier de drijfveren van Obama te zien. Want naast een herinnering aan het slavernijverleden is het werk ook een eerbetoon aan een van de moedigste besluiten die een Amerikaanse president ooit nam. Lincoln zette zijn handtekening onder een document dat de afschaffing van de slavernij tot inzet maakte van de Amerikaanse burgeroorlog. Een oorlog over het voortbestaan van de Amerikaanse belofte van vrijheid voor allen: Out of many, one.\n\n‘Waiting for the hour’ laat daarmee zien hoe Obama zelf zijn presidentschap wil invullen. Het goede doen, ook als de weg daarnaartoe bezaaid is met tegenslagen. Problemen oppakken waarvoor de oplossing ongekend veraf lijkt te liggen. In de voetsporen treden van een reus als Lincoln.\n\nBijna zes jaar later heeft de praktijk bewezen hoe lastig dat is. In de bikkelharde praktijk van Washington is de glans van de eerste uren verdwenen. Falen volgens tegenstanders, gegijzeld door de realiteit volgens medestanders. Maar het doet niets af aan de drijfveren. En laat dat nu het belangrijkste zijn. Het maakt indruk, meer dan Cabinet Room, Rose Garden of Oval Office…

Nummer drie in de mooiste stad van ons land…….

Toch wel een beetje trots. Dat ben ik.\n\nWant na vanavond is het officieel. Ik sta als hoogste nieuwkomer voor de PvdA op de lijst voor de raadsverkiezingen van 19 november. In de mooiste stad van ons land: ’s-Hertogenbosch. De stad waar ik mijn hart aan verpand heb.\n\nDe toekomst van deze stad en haar inwoners gaat me aan het hart. We zijn al jarenlang met een opmars bezig van ietwat slaperig provinciestadje naar een sterke stad. Een stad met een bijzonder cultureel en historisch karakter. Met een eigenzinnige bevolking. Mooi volk.\n\nProfiterend van het verleden is de stap naar de toekomst gezet – iets waar iedereen van heeft geprofiteerd. De Hambaken en de Haren waar ik als klein kind op straat speelde zijn andere buurten geworden. Alhoewel de verschillen tussen de verschillende wijken nog altijd groot zijn zie je de vooruitgang. We leven in een prachtige stad.\n\nHelaas is die grote beweging van het verleden naar de toekomst niet waar de Bossche politiek mee geassocieerd wordt. Er is goed werk verricht, dat staat buiten kijf. De PvdA heeft een resultatenlijst om trots op te zijn. Maar vastzittende en voortslepende dossiers zoals de bruggen, het theater en de Agora zijn ‘the talk of the town’. Dossiers die teveel aandacht blijven vragen als we niet uitkijken.\n\nPolitiek is er niet voor stenen maar voor mensen. Stenen horen inwoners te dienen. En daar waar de discussie over bruggen of bibliotheken eindeloos voortsleept zijn Bosschenaren het slachtoffer. Zoals de eigenaresse van het Javaanse afhaalrestaurantje aan gene zijde van de Bartenbrug die haar toch al kleine omzet al meer dan een jaar ziet krimpen. Zoals die Bossche die onlangs het HBO verliet met baan maar zonder diploma. Ze snapte, nippend aan een biertje op een Bosch terras, die jarenlange ophef over bruggen en bibliotheken niet zo goed als er een generatie zonder werk dreigt op te groeien.\n\nDaar mag iedere Bosschenaar zich aan ergeren. Daar mogen we in de intocht soms de spot mee drijven en hartstochtelijk om lachen. Maar soms moet je er ook tussen willen springen. Om er iets aan te doen.\n\nIk heb er zin in.