Brand een kaarsje voor de bisschop

Roze Zaterdag. Dan vieren we dat je verschillend mag zijn in onze samenleving. Dat je kan zijn wie je bent. Dat je kan houden van wie je wil. Dat je het leven kan leven in het lichaam dat bij je hoort. In vrijheid, trots en zonder angst.

Het is mooi dat Den Bosch als meest gastvrije stad van Nederland daar de roze loper voor uitrolt. Zo laten we zien dat  jezelf zijn niet getolereerd maar gerespecteerd wordt. We zijn allemaal een onder ons allen.

Nog mooier was het dat de nieuwe bisschop Gerard de Korte met een speciale viering en gebedsdienst ook de deuren van de Sint Jan opengooide voor de LHBT-gemeenschap. Wat een symbool van openheid, warmte en vernieuwing.

Nog maar een paar jaar gelden weigerde men op dezelfde plek ‘praktiserende’ homo’s’ de hostie.  En nu wilde de bisschop ‘met deze zegening de mensen een hart onder de riem steken.’ De warme woorden van vooruitgang troffen velen. Ook deze atheïst bleef niet ongeroerd door zo’n mooi gebaar.

Helaas. Bij tientallen priesters en een deel der gelovigen kon de viering niet op enthousiasme rekenen. Zijn kerkgemeenschap dreigde te splijten en de speciale viering werd na enkele slapeloze nachten van de bisschop afgelast.

De teleurstelling en boosheid die dat veroorzaakte is groot. En ook dat is begrijpelijk. Roze-zaterdag voorzitter Joke van de Beek verwoordde het  overheersende gevoel: ‘groepen gelovigen worden hiermee in de kou gezet en buitengesloten door een behoudend gedeelte van de rooms-katholieke kerk’. Buitengesloten. Nog steeds.

Zeker is dit. Het achterhoedegevecht van de priesters en gelovigen die nog niet zover zijn zal verstommen. Het katholieke Ierland heeft een homoseksuele premier. Paus Franciscus betoogde onlangs dat de Rooms-Katholieke Kerk zijn excuses moet maken aan homoseksuelen voor de manier waarop ze zijn behandeld en riep op tot respect. Vooruitgang is niet te stoppen.

Deze atheïst brand daarom aanstaande zaterdag om 9 uur in de ochtend –een uur voordat elders in de protestantse kerk de viering plaatsvindt- een roze kaarsje bij de Zoete Moeder in onze Sint Jan. Als eerbetoon aan de LHBT-gemeenschap, als steunbetuiging aan de dappere bisschop de Korte en voor de priesters en gelovigen die anderen (nog) niet in hun hart kunnen sluiten.

Want zoals Wibaut op zijn urn liet graveren: ’Er is maar één land – de aarde. Er is maar één volk – de mensheid. Er is maar één geloof – de liefde.’

Brand je ook een kaarsje? www.facebook.com/kaarsjevoordebisschop

Kom in actie tegen onredelijke risico’s maaltijdbezorgers

Ook in Den Bosch zie je ze vanaf nu rondrijden: de fietsende jongeren van maaltijd-bezorgbedrijf Deliveroo. Lekker eten dat op een duurzame wijze direct bij je wordt thuisbezorgd. Fijn. Althans, voor het restaurant dat voorheen niet bezorgde én voor ons als consument omdat je die avond lekker kunt eten zonder dat je er op uit moet.

De bezorgers lopen echter onredelijke risico’s. Jongeren die voor Deliveroo op de fiets stappen worden behandeld als zelfstandig ondernemer en betaald per bezorgde maaltijd. Als er weinig wordt besteld, verdienen ze bijna niks. Ze zijn niet verzekerd tegen ongevallen en rijden zo snel mogelijk op hun eigen fiets voor deze bedrijven door de stad. Ze krijgen geen dubbeltje als ze ziek of werkloos worden.

Dat ook Bossche bedrijven die voorheen niet in staat waren om eten te bezorgen die mogelijkheid aangrijpen is begrijpelijk. Net als dat thuis op de bank de maaltijd van de eigen keus laten bezorgen past bij de nieuwe tijd. Dat we jonge werknemers als zelfstandigen laten behandelen en opschepen met risico’s die we zelf vroeger niet hadden in onze bijbaantjes is echter onwenselijk.

Samen met collega raadslid Fouad Kabbouti heb ik daarom het stadsbestuur gevraagd om te onderzoeken wat we lokaal kunnen betekenen voor de bescherming van Bossche jongeren. Bijvoorbeeld door het met Bossche ondernemers en Weener oprichten van een bezorgcorporatie.

Kom zelf in actie via www.goedbezorgd.nl

Bosch referendum? Het is vooral de cultuur die moet veranderen.


Het referendum in Den Bosch is een onding. Dan bedoel ik niet de mogelijkheid van een referendum zelf, maar de regeltjes waar in onze stad een referendum aan moet voldoen. Daar is de meerderheid van de gemeenteraad het wel over eens.

Waarom? Omdat het Bossche referendum alleen mag gaan over een onderwerp dat nog niet eerder door de gemeenteraad behandeld is geweest. En dus wordt een referendum over de plaatsing van windmolens in Engelen afgekeurd omdat bij de energievisie al besloten was dat er windmolens komen. Al was het dan nog niet over de precieze plek. Buurtbewoners die niet eerder betrokken waren en dus later aan de noodrem willen trekken voelen zich daardoor niet serieus genomen.

D66 wil daarom de regels voor het referendum nog eens onder de loep  nemen.  Begrijpelijk vanuit het oogpunt dat een referendum nu juist niet bedoeld is om bewoners die inspraak willen teleur te stellen. Maar laten we wel bij het begin beginnen….

Een referendum is slechts een van de vele middelen om inwoners van onze stad een stem te geven in besluitvorming. Zo mag je in een volwassen stad en democratie verwachten dat – we leven in 2017- inwoners vanzelfsprekend betrokken worden bij het smeden van plannen. Allereerst omdat plannen van beleidsmakers doorgaans beter worden als er een oor te luisteren wordt gelegd bij betrokkenen. Ten tweede voor draagvlak. We weten allemaal dat iets wat niet per definitie leuk is in je achtertuin soms wél noodzakelijk is voor de toekomst van onze stad. Of dat nu een weg, een windmolen of een woonwijk betreft. Het mee aan de knoppen kunnen draaien en niet geconfronteerd worden met een blauwdruk tot drie cijfers achter de komma is bepalend voor die steun.

Vóóraf met elkaar om tafel zitten zou gemeengoed moeten zijn. Helaas heeft dit Bossche stadsbestuur hier geen beste reputatie in opgebouwd. Of het nu de bibliotheek, de Muzerije, Stichting Babel, de Verkadefabriek, de Azijnfabriek, de dierenparkjes of de plaatsing van windmolens in Engelen betreft: niet spreken met inwoners luidt het devies.

Dat een referendumverordening ingezet wordt als een noodrem (terwijl de trein al niet meer kan stoppen) is niet verwonderlijk als inwoners stelselmatig niet, te laat, of slechts héél summier betrokken worden. Dus ja, de gemeenteraad moet zich in al haar wijsheid nog eens buigen over de logica van de regels voor het referendum. Maar dat heeft alleen maar nut als het stadsbestuur met D66 als grootste partij eens het oor te luisteren legt in de stad. Want niet alleen de regeltjes moeten anders. Het is bovenal de cultuur die moet veranderen.

Kroniek van een aangekondigde dood

Hoe het stadsbestuur de nieuwe lokale omroep al voor de eerste uitzending de nek omdraait.

Lokale Omroep

Ruim twee jaar geleden viel het doek voor het noodlijdende Boschtion. De financiële risico’s werden te groot. De TV ging op zwart, de radio viel stil.

Inwoners en gemeenteraad hebben zich sindsdien uitgesproken. Ja, er is behoefte aan een nieuwe omroep. Een omroep die verslag legt van evenementen, wijk-activiteiten en de lokale politiek. Die professioneel is, de samenwerking zoekt met scholen en bedrijven, gebruik maakt van zowel radio, tv als internet.

Dat ging overigens niet zonder slag of stoot. Het stadsbestuur weigerde in eerste instantie vast te leggen wat ze wilde met de toekomst van de omroep. De enige ambitie leek te zijn dat de omroep vooral geen dubbeltje mocht kosten. En dus werd in een onnavolgbaar proces waarin we enkel naar de poppetjes keken (wie geeft er leiding aan de omroep, is dat orgaan representatief voor onze stad) een kandidaat omroep aangewezen. Wat we wilden met de omroep deed niet ter zake bij de keuze. Of zoals ik destijds in de gemeenteraad zei: ‘de wonderlijke situatie doet zich voor dat we besluiten wie onze aannemer wordt, terwijl we niet definiëren wat we willen bouwen en welk budget daarvoor beschikbaar is.’

Resultaat: een Njet van het Commissariaat voor de Media dat de aanwijzing van een lokale omroep moet bekrachtigen. Omroep-kandidaten hadden geen zicht gehad op de criteria en die moesten maar eens duidelijk op schrift gesteld worden. De zeven criteria waarop we mijns inziens een omroep zouden moeten beoordelen konden weer uit de bureaulade en werden unaniem door de gemeenteraad overgenomen. En jawel, er werd een kandidaat omroep aangewezen en het Commissariaat voor de Media was tevreden.

‘Eind goed, al goed’ had hier tot besluit moeten staan. Helaas.  The soap continues…

Na al dat geduldige papier was immers het moment gekomen dat DTV Den Bosch, de nieuwe omroep in de stad, met de gemeente de uitgangspunten voor de omroep concreet diende te maken. Wat gaan we precies doen én wat kost dat? Het stadsbestuur heeft die handschoen, zoals gebruikelijk in dit dossier, met frisse tegenzin opgepakt. De betrokken wethouder schoof niet aan bij de overleggen en liet de boel over aan de ambtenaren. Dit ondanks herhaaldelijk verzoek van de nieuwe omroep om samen een plan te smeden. En na het uitwerken van een aantal scenario’s door de omroep– van realistisch tot ambitieus- koos het stadsbestuur voor de optie die níet op tafel lag. Het op weg sturen van de omroep met een onmogelijke opdracht…

Een omroep opbouwen is geen kattenpis. Om zowel op TV, radio als internet een sterk aanbod voor de stad neer te zetten zijn personeel, techniek, studio, afspraken met scholen en bedrijven, vrijwilligers en voldoende financiële middelen nodig. Het hoeft geen bakken met geld te kosten maar een realistisch perspectief moet er zijn. En precies dat onthoudt het stadsbestuur de omroep en daarmee de inwoners.

Terwijl in alle grote steden subsidie wordt gegeven bovenop de rijksbijdrage trekt dit stadsbestuur voor de informatievoorziening naar onze inwoners letterlijk geen dubbeltje uit. Het wil niet voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, maar gratis. De nieuwe omroep kan jaarlijks alleen rekenen op de rijksbijdrage van 80.000 euro. Daarnaast mag het de eerste twee jaar nog eens 80.000 euro opmaken die het Boschtion niet heeft uitgegeven. Na twee jaar is dat potje op en moet de omroep voor onze stad het doen met een bedrag waar je nog geen pand, personeelslid en camera van op jaarbasis kunt betalen.

Die onzekerheid is volstrekt onwenselijk. Natuurlijk moet een nieuwe omroep serieus werk maken van eigen inkomsten maar een beetje basiszekerheid moet toch echt van de stad komen. Omdat het nodig is voor een professionele omroep én omdat het de omroep van de stad moet worden en niet enkel van de belangen van de reclamemakers.

Voor DTV Den Bosch betekent dit voorstel nog voor de start een zekere dood. Gelukkig mag de gemeenteraad ook nog iets vinden van dit ambitieloze stukje broddelwerk. Wat mij betreft verdwijnt dit voorstel in de prullenbak en maakt het plaats voor een realistisch voorstel: met zekerheid voor de omroep, met perspectief voor al die inwoners die inmiddels hun lokale omroep terug willen.

De pot verwijt de ketel

Nol Roos\n\nEen burgemeester die zo ongeveer een burgemeesterssalaris bijverdient. Zo’n 120.000 euro per jaar. Sinds 2010 mag dat niet meer. Maar met 21 jaar burgemeesterschap valt Ton Rombouts onder het oude regime. Wettelijk gezien valt er dus niets aan te merken op zijn bijverdiensten.\n\nWettelijk niet. Moreel wel. Zoals de Bossche Volkspartij terecht schrijft in vragen aan het stadsbestuur: ‘Vele Bosschenaren kunnen de eindjes moeilijk aan elkaar knopen en kunnen niet verkroppen dat uw jaarlijkse bijverdiensten meer zijn dan hun inkomen over een periode van 7 jaar.‘\n\nDe BVP heeft volkomen gelijk. Wat wettelijk mag kan moreel niet altijd door de beugel. En het zou Ton Rombouts – ook al eindigt zijn termijn als burgemeester dit najaar- sieren als hij een gebaar zou maken naar de stad en haar inwoners door afstand te doen van een deel van zijn bijverdiensten ten behoeve van een goed doel in onze stad.\n\nWat mij echter stoort is de dubbele moraal van de Bossche Volkspartij. Nog maar kort geleden lag de partij zelf onder vuur vanwege het verspillen van belastinggeld. Zo liet de fractie van de BVP zich inclusief partners een weekend fêteren in Leuven om het terrassenbeleid te onderzoeken. Kosten: 2000 euro. Ook huurde de BVP van Nol Roos de afgelopen periode voor 5500 euro een pand van TV73 van dezelfde Nol Roos. Beiden werden gedeclareerd bij de gemeente als onkosten voor de fractie.\n\nDan spreken we nog niet eens van het op kosten jagen van de Bossche belastingbetaler door het (op achtergrond) doorzetten van een juridische procedure rondom het referendum m.b.t. het AZC.\n\nWettelijk mag het. Moreel heb ik er een mening over.

Het theater: slachtoffer van een loden last van stenen?

Theater\n\nDe stenen ambities van het Bossche stadsbestuur. Ze zijn als Tolstoj’s vertelling ‘heeft een mens veel land nodig?’ waarin de boer Pachom een bijzonder aanbod krijgt: de hoeveelheid steppeland waar hij in één dag omheen kan lopen mag hij het zijne noemen. Pachom kan geen maat houden en wil ieder mooi stukje land het zijne maken. Uiteindelijk sterft hij aan het einde van de dag van uitputting terwijl zijn ronde niet voltooid is.\n\nLaten we even optellen: een nieuw theater, een nieuw Sint Jansmuseum, een nieuw erfgoedcluster, renovatie van bibliotheek en Muzerije, het blootleggen van de Pieckepoort, herbestemming van het Kruithuis, reconstructie van puthuis en Mariakapel, de linie 1629, een nieuw zwembad. Het is een loden last van stenen. Een last die dit stadsbestuur achter zich aansleept – of beter gezegd – voor zich uitschuift.\n\nDie tragedie zat al ingebakken in het coalitieakkoord van ruim twee jaar geleden. Want met vijf partijen zonder ideologisch cement en gedeelde visie de stad besturen – dat is een opgave. Een opgave die al snel leidt tot stenen hobby’s en voor ieder wat wils. Als je niet weet wat je deelt is de enige manier van onderscheiden uiterlijk vertoon. Museum hier, onderwijsfonds en zwembad daar. Imago boven impact. Wensdenken boven realisme.\n\nDe timing daarvan was ongekend ongelukkig. Want terwijl dit stadsbestuur aantrad was de rook van de economische crisis nog maar nauwelijks opgetrokken. Ook aan Bossche keukentafels wordt de pijn gevoeld van werkloosheid en van een overspannen woningmarkt die velen niet in een eigen plek voorziet. Kortom: een tijd waarin politici prioriteiten moeten stellen. Een tijd waarin stenen ambities zorgvuldig moeten worden gewogen: willen we het? Kan het nu? Waar gaat het ten koste van? Kunnen we de inwoners van Den Bosch niet beter dienen? En ook: kan het allemaal tegelijk?\n\nHelaas. Die vragen werden door D66, CDA, VVD, Rosmalens Belang en Bosch Belang onvoldoende gesteld. Dat de bibliotheek renovatie of een nieuwe locatie behoefde was al jaren bekend. Net als het theater. En de discussie over herbestemming van het Kruithuis was ook bepaald niet nieuw. Maar wie daar een zwembad in west, een erfgoedcluster, een puthuis en Mariakapel, een Sint Jansmuseum, een Pieckepoort én een economische crisis bij optelt zou wellicht mogen beseffen dat het wat veel is. Dat teveel stenen ambities menselijke ambities in de weg komen te staan. Iets waar wij als PvdA voor waarschuwden (nieuw theater en renovatie BiEB: jazeker. Maar juist ook sociale ambities en maat houden). En dat de stenen ambities wellicht elkaar -door het enorme gewicht van het totaal- ook teniet doen.\n\nVandaag is het stadsbestuur onaangenaam verrast. Want het theater valt plots duurder uit. Goh. Verrassing. Een theater waarvan we al jaren weten dat het 55 miljoen kost is na vijf jaar wachten alleen al 5 miljoen aan inflatie duurder. Oplopende grondstofprijzen nog niet meegerekend. En ja, tegenvallers bij grote projecten doorberekenen aan aannemers kost geld in de offerte. Nog eens tien miljoen bij elkaar.\n\nTien miljoen. Dat is zo ongeveer de optelsom van een Sint Jansmuseum (4 miljoen), een zwembad in West (4 miljoen), een puthuis en Mariakapel, het blootleggen van de Pieckepoort én de linie 1629. En dus is Bosch Belang bang dat er wél een nieuw theater komt maar géén nieuw zwembad in west, vreest het CDA dadelijk voor het Sint Jansmuseum, enzovoorts. Kortom: crisis.\n\nHet is als Tolstoj: wie zich rijk rekent komt uiteindelijk bedrogen uit. Dat wordt dus -alsnog- kiezen geblazen. Wordt vervolgd.

Woning, werk en wederhelft. Bossche reclassering moet beter.

Woning, werk en wederhelft. Het zijn de drie W’s van de reclassering. Want een baan, een plek om te wonen en een stabiele relatie zijn dé factoren waardoor de kans op herhaling zo klein mogelijk wordt. Waardoor een ex-gevangenen weer een goede buur en een keurige belastingbetaler wordt.In Den Bosch worden ex-gevangenen op weg geholpen door de reclassering. Samen met de gemeente, welzijnsorganisaties, schuldsanering en woningcorporaties helpen ze ex-gevangenen op weg naar een plek in de maatschappij, bij het vinden van werk en woning. De derde W moet je tenslotte zelf doen.

In Den Bosch loopt de reclassering echter tegen bureaucratische knelpunten van formaat op. Zo is om de procedure voor werk, woning, zorgverzekering en schuldsanering te starten bijvoorbeeld een postadres noodzakelijk. Wie net uit de bak komt heeft vaak geen vast woonadres. In Den Bosch krijg je dan voor drie maanden een postadres via Juvans. Die periode is echter veel te kort – in diverse steden kan men ook veel langer een postadres krijgen. Want binnen drie maanden een huis vinden is voor ex-gevangenene net zo ondoenlijk als voor studenten, jonge kopers en mensen op een wachtlijst voor een sociale huurwoning. Maar na drie maanden vervalt het tijdelijke postadres. Gevolg: de ingezette procedures worden gestaakt. Een goed begin wordt in de knop gebroken.

Hetzelfde geldt bij het verstrekken van een tijdelijk inkomen. Uit de bak = aan de bak maar in de tussentijd is er een uitkering nodig. Dat duurt echter acht weken. Zelfs al vind je in de eerder genoemde tijdsperiode van 3 maanden een woning, je kunt de borg niet eens betalen want je eerste inkomen komt pas na twee maanden binnen.

Gesprekken met betrokkenen -medewerkers van de reclassering, ex-gevangene die graag willen maar die radeloos weer op straat belanden- schetsen een droevig beeld van de bureaucratische muren die terugkeer in de samenleving bemoeilijken. Reclasseringsmedewerkers en ex-gedetineerden voelen zich gevangenen van het systeem. Vandaar heb ik stadsbestuur verzocht om de boel eens tegen het licht te houden. Vlotte terugkeer is immers in het belang van de samenleving én in het belang van ex-gevangenen. Dat moet en kan beter.20170319 Schriftelijke vragen reclassering

Steun en toeverlaat voor dementerende Bosschenaren verdwijnt?

Old Window Dependent Think Dementia Woman View\n\nWe worden gelukkig steeds ouder, het aantal ouderen neemt toe en we blijven steeds langer thuis wonen. Daardoor krijgen we ook in Den Bosch steeds meer te maken met dementie. Het aantal ouderen in onze stad met dementie bedraagt volgens Alzheimer Nederland nu zo’n 2500 inwoners, oplopend tot 4300 in 2040.\n\nIn Den Bosch is daarom in 2011 de succesvolle aanpak Ketenzorg Dementie van start gegaan. Kern van die aanpak is een persoonlijke casemanager die per oudere samen met de mantelzorger bekijkt welke zorg er nodig is. Welzijnsorganisaties, huisarts, praktijkondersteuner, specialist ouderengeneeskunde en klinisch geriater zorgen door intensieve samenwerking voor verlichting en begeleiding.\n\nHonderden ouderen, mantelzorgers en hun families zijn gebaat bij deze aanpak. Van enkele mantelzorgers hebben wij echter vernomen dat de Ketenzorg Dementie per 1 april te verdwijnen staat. Mantelzorgers en ouderen verliezen daarmee het vertrouwde gezicht. De casemanagers die vaak al jaren tientallen ouderen persoonlijk en succesvol begeleiden en een steunpunt zijn voor mantelzorgers verliezen hun baan.\n\nDat alles zou te gebeuren staan op 1 april. Nog geen maand. Ouderen, mantelzorgers en casemanagers in rep en roer. En begrijpelijk. Soms moet er iets veranderen in hoe zorg geleverd wordt. Maar grote veranderingen in de zorg aan kwetsbare ouderen moet heel zorgvuldig tot stand komen. Niet de wens van de gemeente moet leidend zijn maar de zorg aan de dementerende ouderen en de ontlasting van de mantelzorger.\n\nHet weghalen van een vertrouwd gezicht vind ik dan ook een heel slecht idee. Van het stadsbestuur wil ik eerst maar eens weten waarom de Ketenzorg Dementie op de schop moet, wat dat betekent voor ouderen, mantelzorgers en werknemers, en hoe de specialistische zorg mét een vertrouwd gezicht dan geleverd wordt. Later meer.\n\n20170303-schriftelijke-vragen-verdwijnen-vertrouwde-casemanagers-dementerende-ouderen

Als we samen knokken voor cultuur. Dan lukt het wel.

cultuur\n\ndoor: Lisette van der Swaluw & Pieter Paul Slikker\n\nVandaag lukte het. Er komt 10 miljoen extra voor cultuur waardoor o.a. Brabantse gezelschappen als Matzer, Paul van Kemenade en Afslag Eindhoven door kunnen met hun prachtige werk.\n\nDat ging niet vanzelf. Na de jaren onder Halbe Zijlstra, waarin er een gure wind waaide door het land van kunst en cultuur, werd de weg omhoog de afgelopen jaren weer gevonden. Kunst en cultuur wordt weer gezien als een investering in de samenleving en niet alleen als kostenpost. Er wordt weer gekeken naar de waarde, en niet alleen naar de prijs.\n\nOp Prinsjesdag kwam er wederom extra geld beschikbaar voor culturele instellingen, festivals, cultuuronderwijs en talentontwikkeling. Mooi nieuws. Maar bij de toebedeling door het Fonds voor de Podiumkunsten bleek er ook veel moois mogelijk de eindstreep niet te halen. Wel een positieve beoordeling, maar te weinig geld om alles te doen wat we koesteren. Pijnlijk. Hier in Den Bosch zagen we hoe dat er in hakte bij een bijzonder gezelschap als Matzer.\n\nDan is het zoeken naar een oplossing. En zoals wel vaker in de links-progressieve familie ging dat vorige week hopeloos mis. Terwijl meerdere partijen en de minister bereid waren om te zoeken naar een oplossing dienden de SP en D66 plots een motie in om extra geld uit te trekken zonder de financiële dekking –waar komt ’t geld vandaan- vooraf met de andere partijen gedeeld te hebben. Dan gebeurt er wat er meestal gebeurt met onbezonnen eenmansacties: ze stranden. Met een boel terechte frustratie bij de culturele sector als gevolg.\n\nDe afgelopen week is er gebeurd wat er moest gebeuren. Er is samen gezocht naar een oplossing. En die is gevonden. Prachtig nieuws, want juist in een tijd van toenemende spanningen in de samenleving is er behoefte aan kunst en cultuur. Voor de spiegel die ze ons voorhoudt, voor de ontmoeting die er mee gepaard gaat.\n\nDe afgelopen week vraagt ook om reflectie. Want juist als de intrinsieke waarde van kunst en cultuur bestreden wordt en draagvlak niet vanzelfsprekend is vraagt dat om bezinning van hen die de sector een warm hart toedragen. Als de links-progressieve beweging –partijen én culturele instellingen- zich eraan bezondigen om elkaar de maat te willen nemen, het eigen puntje te willen scoren, direct resultaat te eisen in een tijd waarin steun voor de sector geen makkie is – dan falen we. Als zoals vandaag PvdA, D66, SP, CDA, ChristenUnie en GroenLinks de handen ineen slaan –dan slagen we.\n\nVandaag vieren wij hier het goede nieuws, en de bescheiden bijdrage die wij daar met vele anderen aan konden leveren. Maar we bedenken ons eens te meer wat er de komende jaren nodig zal zijn: meer eensgezindheid, meer geduld en meer vertrouwen. Dan doen we niet alleen zoals vandaag een aantal  gezelschappen en instellingen recht, maar juist ook de gedachte die onze kunst en cultuur drijft. Ontmoeting, verwondering, ontwikkeling en bezinning.

Over Trump, de ziekte van onzekerheid en wat dat ook voor Den Bosch betekent

Wie Ohio wint, wordt president. Dat is een nagenoeg ijzeren wet in de Amerikaanse politiek. Alleen John F. Kennedy en Franklin Delano Roosevelt wonnen ooit de verkiezingen zonder dat ze de staat in het Middenwesten van Amerika wisten te bemachtigen. Sindsdien was de winnaar in Ohio degene die de sleutel tot het Witte Huis wist te bemachtigen.

Toen de swingstate dinsdagnacht met 52 procent in Trumps handen belandde sloeg de schrik de democraten om het hart. Het ongeloof sprak boekdelen. Paniek in kamp-Clinton. En ook bij mij thuis op de bank werd de gedachte van een Republikeinse winst onafwendbaar. En zo geschiedde.

Dit voorjaar was ik er. Columbus, Ohio. Op bezoek bij de campagneteams van Hillary Clinton en Bernie Sanders alvorens ik de National Campaign Headquarters in Washington en New York aandeed. Het was 15 maart, de dag van de primaries waarmee democraten en republikeinen hun presidentskandidaten selecteren. Met een aantal internationale collega’s klopten we voor zowel team Clinton als team Sanders aan bij zo’n honderd deuren in een oude arbeidersbuurt. Bij houten huizen met verveloze veranda’s en roestige pick-ups voor de deur.

Het leverde mooie gesprekken op met democratische kiezers. Mannen en vrouwen van alle leeftijden –en etnische achtergronden- die vaak moeite hadden om de eindjes aan elkaar te knopen. Met zorgen over het land en de toekomst. Met wisselende motieven om voor respectievelijk Bernie of Hillary te stemmen. Cynisme over de politiek voerde de boventoon. Begrijpelijk, als je drie baantjes moet combineren om je inkomen te vergaren, zekerheid over je oude dag ver te zoeken is én multinationals nauwelijks belasting betalen terwijl dat van jou wel verwacht wordt. Een gesprek dat onze delegatie voerde met de democratische burgemeester van Ohio maakte mijn sfeerbeeld weinig optimistischer. Het vestigingsklimaat voor bedrijven in de staat werd door de democraat geroemd met twee argumenten. Allereerst, het aantal vakbondsleden in Ohio is zeer gering. Ten tweede, het minimumloon behoort tot de laagste van de Verenigde Staten. De speciale brochure voor bedrijven kregen we trots overhandigd. Reclame van sociale uitverkoop.

Die avond won Hillary Clinton de democratische primary met een kleine vijftig procent. Dik veertig procent stemde Bernie Sanders. De man die met een wankele campagneorganisatie –oef, dat was niet best- het in Ohio het moest opnemen tegen de geoliede Clinton-machine. En er een enorme score wist te boeken. Sanders, de man die net als Trump ageerde tegen de marginalisering van de gewone Amerikaan. Niet door ze op te hitsen tegen Mexicanen en Moslims, niet door nachtmerries te schetsen over Obama-care, niet door klimaatverandering tot een leugen te bestempelen. Maar door de oorzaken van de knagende onzekerheid van miljoenen Amerikanen te willen bestrijden bij de daadwerkelijke oorzaken: een financiële elite die enkel uit is op het eigen gewin, uit het lood geslagen ongelijkheid in inkomen tussen hen die ’t goed gaat en hen die nauwelijks mee kunnen komen, gebrek aan goede banen en een overschot aan flutbaantjes zonder zekerheid.

Dat een nauwelijks bekende senator uit Vermont -zonder staande organisatie, voorbereiding en financiële middelen- zo’n groot deel van het democratische electoraat voor zich wist te winnen ten koste van Hillary Clinton was een teken aan de wand. Dit kon voor Clinton nog wel eens een razend lastige campagne gaan worden. Met Trump als genomineerde van Republikeinse kant konden de problemen nog wel even genegeerd worden. Want wie moet kiezen tussen een capabele maar ietwat kille carrièrepoliticus of een kandidaat die vrouwen reduceert tot lustobject, die discrimineert, liegt en zich niet kan beheersen op zijn twitter kiest voor de eerste. Toch?Toch niet. Net als bij de Brexit en het referendum over het associatieverdrag met de Oekraïne sloegen de opiniepeilers de plank mis – al was het maar met luttele procenten. Net als bij de Brexit werd de diepte van de kloof in de samenleving onderschat. Een groeiende groep mensen is klaar met een arbeidsmarkt waarin zekerheid van vast werk ver te zoeken is. En wie wordt er niet furieus als we zien dat torenhoge beloningen worden uitgekeerd door financiële instellingen en belastingen worden ontdoken door multinationals terwijl de rekening net betaald is door de samenleving?

Het is onder al die mensen dat de –qua vertrekpunt vergelijkbare- boodschap van Trump en van Sanders aansloeg: ‘Take back control’. Het was ook de verzuchting die ik enkele dagen na de primaries in Ohio, in Brooklyn New York, proefde bij een ouder echtpaar met wie ik aan de praat raakte. Manlief was jarenlang predikant geweest in het zuiden van de Verenigde Staten en overtuigd republikein. Nu zouden ze democratisch stemmen. Samenvatting: omdat de Amerikaanse droom geweld aan wordt gedaan als een presidentskandidaat een muur wil bouwen en mensen met een andere afkomst verdacht maakt onder het valse vaandel van patriottisme. Maar ze begrepen het maar al te goed – take back control. Want was die Amerikaanse droom voor miljoenen mensen in de praktijk? Buffelen in knagende onzekerheid.

En nu? De verkiezing van Trump veroorzaakt vandaag de dag een schok onder denkers, opiniemakers en mensen met een links-progressieve oriëntatie. Velen waren bij een nipte overwinning van Clinton waarschijnlijk nog dezelfde dag voorbij gegaan aan de splijting in de samenleving. Onder het motto ‘zie je wel, het verstand heeft zegengevierd’.  Omgekeerd zie je nu gebeuren dat sommigen oproepen om op te staan tegen het populisme, tegen de ziekte van de democratie. Maar de democratie is niet ziek. De democratie werkt. Waar tegen opgestaan moet worden is tegen de ziekte van onzekerheid. Populisme ontstaat als er onvoldoende antwoorden zijn op de uitdagingen van deze tijd en mensen daar onder lijden. Dan neemt de spanning toe.

Dat is niet voorbehouden aan de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Dat is net zo Nederlands én Bosch. Want om slechts één van de vele voorbeelden te noemen: ook hier, in onze eigen stad, zie je hoe spanningen toenemen als teveel mensen jarenlang moeten wachten op een woning terwijl ondertussen óók statushouders een plek krijgen. Ook hier zie je dat op het sentiment van ‘eerst wij, dan zij’ met succes kan worden ingespeeld als we er met elkaar niet in slagen om datgene beter te doen wat écht nodig is: zekerheid bieden. Van betaalbaar wonen tot een baan waar je op kan rekenen. Van een degelijke oude dag tot belasting die door iedereen betaald wordt. Nu de economie weer aantrekt is dat de grote opdracht. Vooruitgang voor iedereen mogelijk maken. Hoe lastig dat in de praktijk ook te realiseren is. Want dan zijn mensen bereid om geluk te delen. Met elkaar.

Bij Katrien: van Bossche huiskamer naar schaftkeet? Nee toch?

Bij KatrienStel: je hebt een goed bezochte Bossche huiskamer gerund door vele vrijwilligers. Een ontmoetingsplaats voor honderden stadsgenoten – jong en oud, Bossche roots en nieuwkomer. Een plek waar eenzame ouderen weer contact maken, waar jongeren maatschappelijke stages en een leerplaats kunnen vinden. Waar initiatieven als Moyses Bosch, Bijzonder Gewoon, COC Noordoost Brabant, Roze Zaterdag 2017, amateurdans en theaterles hun thuis vinden.Stel: je hebt ook een theater dat opnieuw opgetrokken moet worden. De voorstellingen vinden tijdelijk plaats in een prachtige kerk en op diverse andere locaties. Maar de bouwvakkers hebben nog een uitvalsbasis nodig.Wat doe je dan?Dit stadsbestuur heeft het antwoord. Je zegt tegen die honderden Bosschenaren die bij het huiskamerinitiatief over de vloer komen dat ze maar ophoepelen. Je zegt tegen al die vrijwilligers die honderden uren klussen in een oud theater hebben gestoken dank voor de moeite, doe het maar opnieuw. Ga maar ergens anders heen. Dag huiskamer, hallo schaftkeet.Dat getuigt van kortzichtigheid. Bij Katrien is een prachtig voorbeeld van verbindend initiatief uit de Bossche samenleving. En dat hoort in onze stad op een voetstuk geplaatst en gekoesterd te worden. Het stadsbestuur roemt Bij Katrien met grote regelmaat in woorden. Nu komt het op de daden aan.Het is ook onnodig. Er staan tal van panden leeg in de nabije omgeving. Een paar containers zijn niet fraai maar bieden ook soelaas.Bij Katrien verdient het om de unieke huiskamer voor onze stad voort te kunnen zetten waar ze nu zitten. Om die reden stelde ik eerder al vragen met GroenLinks en Bosch Belang over het behoud van Bij Katrien in het voormalige Koningstheater. Maar het stadsbestuur wil haar onzalige plan toch doorzetten. Bij de volgende raadsvergadering hoop ik daar -samen met de partijen die initiatief van onderop, ontmoeting en de strijd tegen eenzaamheid een warm hart toedragen- een stokje voor te steken. Want juist in deze tijd is er behoefte aan verbinding en ontmoeting.Die schaftkeet vinden we elders wel een plek voor.

Bosch stadsbestuur ten halve gekeerd: géén vluchtelingen op straat.

pweg\n\nDe Bossche PvdA is blij dat het stadsbestuur op haar schreden terugkeert. Liever ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Het ondoordachte plan om de noodopvang aan de Parallelweg te sluiten is van tafel. Een dappere brief van de Wijkraad Boschveld en vragen van onze fractie waren daarvoor nodig,\n\nDe bed-bad-brood voorziening die op het spel stond biedt plaats aan twintig vluchtelingen die uitgeprocedeerd zijn. Een groot deel kan niet terug omdat het herkomstland ze niet opneemt. Het op straat zetten van deze mensen leidt tot een schrijnend bestaan in de illegaliteit. Daar waar onvoldoende opvang beschikbaar is zien we de resultaten: een leven op straat leven, uitgebuit worden door een huisjesmelker, baantjes bij dubieuze werkgevers, een leven lang ontheemd zijn en in sommige gevallen slachtofferschap van mensenhandel en gedwongen prostitutie. En voor onze stad betekent illegaliteit helaas ook achterstand, verloedering en criminaliteit. Alle reden dus om mensen op te vangen en ze te begeleiden bij terugkeer. Omdat het beter voor hen is, omdat het beter voor ons is.\n\nHoogst verbaasd was ik dan ook dat het college bij monde van D66-wethouder Logister de opvang wenste te sluiten. De argumentatie van het voorstel was bijzonder wankel, om niet te zeggen – feitelijk onjuist. Het geveinsde alternatief voor opvang in onze stad -regionale opvang te Eindhoven- is nog in de verste verte niet te bekennen. Dat bleek uit navraag bij Eindhovense stadsbestuur. De onderhandelingen met het Rijk zijn nog niet eens gestart. Ook liet de Wijkraad Boschveld onlangs weten dat de noodopvang wat hen betreft helemaal niet weg hoeft. Eind 2016 zou de locatie geëvalueerd. De Wijkraad voelde zich echter in het geheel niet thuis bij de argumentatie van het stadsbestuur dat de noodopvang weg zou moeten wegens afspraken met Boschveld.\n\nNa raadsvragen van de PvdA en een brief van de Wijkraad Boscheveld is het voorstel van de agenda gehaald. Onder in de la met dat slechte plan. En daar ben ik verheugd over. Wel blijven er vragen over. Waarom informeerde de wethouder de raad foutief dat er een alternatief voorhanden zou zijn? Waarom is er niet eerder contact geweest met de Wijkraad Boschveld alvorens de beslissing werd genomen om de deur van de noodopvang voorgoed dicht te trekken? Hoe verantwoord het stadsbestuur het derde argument dat men voor sluiting aanvoerde – de extra kosten vanwege het huisvesten van statushouders- terwijl voor zowel de bed-bad-brood voorziening als de opvang van statushouders rijksmiddelen beschikbaar zijn?  Die antwoorden verwacht de PvdA van het college in antwoord op de eerder gestelde raadsvragen.\n\nVerantwoording over de gang van zaken dient gegeven te worden. Het geheel oogt immers hoogst ondoordacht en ronduit amateuristisch. De gemeenteraad werd informatie voorgeschoteld die aantoonbaar incorrect is. En bovenal: twintig mannen, vrouwen en kinderen die toch al in onzekerheid leven hebben bange weken achter de rug. Dat had niet hoeven en mogen gebeuren.