De begroting is als een deken in de winter…

Voorzitter, collega’s,

Een wijs man zei ooit: ‘de begroting is als een deken in de winter, als de een ‘m naar zich toetrekt, dan ligt de ander in de kou’. Het was wijlen Hans van Mierlo die wat mij betreft  bijzonder scherp verwoordde waarom wij vandaag bij elkaar zijn: er zorg voor dragen dat álle inwoners van de gemeente ’s-Hertogenbosch vandaag gediend worden. Want een begroting is veel meer dan een optelsom van uitgaven en inkomsten met als hoogste doel boven de nul te scoren. Het is de verankering van maatschappelijke ambities in concrete daden. Het geeft antwoord op de vraag wiens dromen en noden gezien worden, en wie de kou zelf maar moet trotseren.

Voorzitter,

Het nieuwe stadsbestuur heeft economisch gezien het tij mee. Het geld klotst relatief gezien tegen de plinten. Meegesleurd door de wereldeconomie en de BV Nederland draait ook de economie van de BV Den Bosch op volle toeren.  Aan de rechterzijde van het politieke spectrum gaat men er dan al snel van uit ‘dat het liftend tij ook de kleine bootje optilt’. Helaas blijkt dat maar al te vaak niet waar te zijn.

Want het economische tij mag dan mee zitten, de maatschappelijke uitdagingen zijn groot. En het is dan ook vanuit dat perspectief dat de fractie van de PvdA haar licht laat schijnen op deze begroting: dragen we zorg voor alle inwoners van onze gemeente – van hen die werken, gewerkt hebben of willen werken- en geeft de begroting een antwoord op de grote maatschappelijke opgaven van deze tijd.

Voorzitter,

Dan ziet mijn fractie reden voor een aantal complimenten.

Allereerst hoe we omgaan met werknemers in de zorg. Onlangs werd bekend dat er op verzoek van de fracties van o.a. de PvdA en SP 1,2 miljoen extra wordt uitgetrokken voor de huishoudelijke hulpen in onze stad. Hierdoor krijgen ze per 1 januari eerlijk cao loon in plaats van pas over twee jaar. Dat is een belangrijk signaal aan publieke werkers die voor ons als stad in de frontlinie opereren.

Ook heeft het nieuwe stadsbestuur meer ambitie om ons lokale deel te nemen in de opdracht de desastreuze opwarming van onze planeet tegen te gaan – daar worden stappen in de goede richting gezet en dat doet ons deugd.

Een verademing is ook dat BiEB, Muzerije en Babel verder kunnen. Vier jaar lang zagen we een gebrek aan voortgang en zelfs de onhaalbare wens de drie organisaties in één ontoereikend pand te proppen. We zijn dan ook blij dat er weer letterlijk ruimte is voor het belang van lezen, debat en cultuur-educatie.

Voorzitter,

Daarnaast zien we helaas ook dat dit stadsbestuur op een aantal maatschappelijke opgaven nog niet het antwoord op de mat legt waar de samenleving om schreeuwt:

Te beginnen bij de woningbouw, of beter gezegd, het gebrek daaraan. De ambitie om volgend jaar 850 nieuwe woningen te bouwen waarvan slechts 215 in de sociale sector is een veel te kleine. Zeker aangezien er jaarlijks ongeveer 125 sociale woningen verkocht worden. Met het voorziene bouwtempo en 10.000 actief woningzoekenden hebben we over zo’n 80 jaar de woningbehoefte van vandaag gerealiseerd. Wat is er gebeurd met de ambitie in de verkiezingsprogramma’s van de coalitiepartijen om 2000 tot 1500 woningen per jaar te bouwen? Er moet meer gebouwd, er moet meer sociaal gebouwd en we moeten weer durven uitbreiden in plaats van te denken dat we er met inbreiden wel komen. Daar dienen we dan ook twee voorstellen voor in.

Teleurgesteld zijn we ook als het gaat om de bestrijding van armoede in onze stad. Ook nu de crisis voorbij is moet een op de twaalf inwoners rondkomen van een inkomen onder het sociaal minimum waaronder 3200 kinderen. Het aantal inwoners langdurig in de armoede neemt zelfs toe. De afgelopen jaren is er een goede slag gemaakt met het vroeg signaleren en dus voorkomen van armoede en schulden maar het is hoog tijd om een effectieve bestrijding van de ergste gevolgen van een bestaan onder het bestaansminimum ook actief op te pakken. Het bieden van een fatsoenlijke Bossche basis is wat mijn fractie betreft een kerntaak: één centrale intake, ontsluiting van al het aanbod, een gezamenlijke inkomenstoets. Er kan zoveel meer. Reden voor de fracties van de SP en PvdA om binnenkort met een gezamenlijke initiatiefnota te komen.

Voorzitter, meer ambitie zien we ook graag als het gaat om het aan het werk helpen van mensen die langdurig werkloos zijn. In crisistijd is de meeste aandacht uitgegaan naar het aan het werk helpen van mensen die relatief makkelijk nog een baan konden vinden. Nu is het echt tijd voor die duizenden anderen. U kent onze ambitie op het gebied van publieke banen maar vandaag vragen we om eerst maar eens een vliegende start te geven aan het door ons zo vurig bepleitte experiment om bij te verdienen in de bijstand. Thuiszorgorganisaties in onze stad gaven aan dat ze graag mensen met een uitkering via het experiment in dienst nemen. Wij zeggen: pak die uitgestoken hand met beide handen aan.

Daarnaast pleitten wij met het CDA en andere partijen voor meer beschutte werkplekken. Den Bosch hoort wat ons betreft voorop te lopen in het bieden van werk aan mensen die anders aan de kant zouden staan – ook als het gaat om het scherp houden van de Haagse beleidsmakers. Daar zien we graag de tanden van de wethouder.

Voorzitter, ook vragen wij om een stop op payrolling. Juist de overheid hoort het goede voorbeeld te geven als het gaat om arbeidsvoorwaarden. Dan past het niet om tegen honderden medewerkers, werkzaam voor onze gemeente, te zeggen dat ze genoegen moeten nemen met mindere arbeidsvoorwaarden dan hun collega’s. Inmiddels wil het Kabinet er van af, beweegt de VNG er van weg en is het hoog tijd dat onze gemeente een pas op de plaats maakt.

Voorzitter,

De grote opgave om onze stad klimaatneutraal de tweede helft van deze eeuw in te leiden vraagt om bijzondere aandacht voor de inwoners die niet twee keer modaal verdienen. Het zijn de slimme ondernemers zoals blue bear, vooruitstrevende agrariërs en inwoners met een hoog inkomen waar we ons weinig zorgen over hoeven te maken. Die weten de baten van klimaatverandering wel te vinden. We vrezen de door financiën becijferde situatie dat lage inkomens straks zes keer meer kwijt zijn van hun inkomen aan klimaatlasten dan hoge inkomens. Dit door exorbitant stijgende energielasten. Dat is ten eerste oneerlijk en ten tweede de bijl aan de wortel van het draagvlak voor de omslag naar een klimaatneutrale stad. Vandaar dat wij twee voorstellen indienen. Één om dit scherp in de smiezen te houden, de ander om ook mensen met een klein inkomen te laten profiteren van de bouw van de windmolen op west.

Tot slot, voorzitter, is mijn fractie verheugd over een drietal initiatieven van onze kant die waarschijnlijk op brede steun bij oppositie en coalitie kunnen rekenen. Dat er extra budget komt voor het jeugd en jongerenwerk in onze stad, daar waar eerder dit jaar mijn fractie met de Bossche VVD daar al aandacht voor vroeg, is een succes waar maatschappelijke initiatieven zoals De Poort, Hambaken Gym en Jong Actief meer jongeren mee kunnen helpen op het soms bochtige pad naar een betekenisvol bestaan. Dat de Maaspoort niet langer genoegen moet nemen met de eeuwige belofte van een mogelijk station in 2040 maar wellicht al eerder kan rekenen op een snelle busverbinding is een stap vooruit voor duizenden inwoners. En dat er een hand uitgestoken wordt uitgestoken naar Urban initiatieven die ’s-Hertogenbosch van een totaal andere kant laten zien is mooi en smaakt naar meer.

Voorzitter, als de maatschappelijke opgaven zo groot zijn als nu, als de verdeeldheid in de samenleving en daarmee ook het aantal partijen in deze raad zo groot is, dan moeten volksvertegenwoordigers en bestuurders hun opdracht extra serieus nemen. De PvdA zal uw College aanjagen als u te gemakkelijk achterover leunt. We zullen u van ideeën en initiatieven voorzien als u zelf het antwoord nog niet heeft op de grote maatschappelijke uitdagingen van deze tijd. We zullen u ook steunen als u goed doet voor ’s-Hertogenbosch en haar inwoners. Maar bovenal zullen we waken over de opdracht om plek voor iedereen te scheppen onder de warme deken die we horen te bieden.

Er valt nog veel werk te verzetten.

Dank u wel,

 

 

Weet u het nog niet? Stemadvies: links-progressief!

 

Vandaag begint de lente. Morgen hopelijk ook voor onze stad. Want de afgelopen jaren viel het bepaald niet mee in het stadhuis. Het college van VVD, D66, CDA, Rosmalens Belang en Bosch Belang was niet om over naar huis te schrijven. Het was instabiel, weinig sociaal en onvoldoende vooruitgangsgericht.

Het is tijd voor een omslag. Meer aandacht voor de wijken, voor de duizenden woningzoekenden, voor de armoede bij teveel gezinnen, voor nieuwe- en jongerencultuur naast de prachtige historie van onze stad is nodig.

Dat vraagt om een stabieler bestuur. Het huidige college haalt na een reeks aan schandalen de eindstreep met een wethouder van zorg zonder partij en met een andere lokale partij zonder wethouder. De rekening schuift dit college door. De enorme tekorten op sportaccommodaties, de te ruige bezuinigingen op de brandweer en de tekorten bij de omgevingsdienst zijn niet opgevangen. Dat mag een volgend stadsbestuur oplossen.

Het vraagt ook om een socialer stadsbestuur. De publieke verantwoordelijkheid voor de 4000 kinderen in armoede en hun ouders kwam de afgelopen jaren onvoldoende uit de verf. Net als dat er de afgelopen jaren te weinig woningen zijn gebouwd voor de groep die dit het hardste nodig heeft – inwoners met een kleine portemonnee. Zestig procent van de gebouwde woningen waren dure appartementen en huizen.

Ook mag een volgend stadsbestuur best weleens vooruitstrevend zijn. De Pieckepoort, een Sint Jansmuseum, de put op de markt – de culturele erfenis van dit college grijpt enkel terug op het verleden terwijl jongeren onze stad in de avonden en weekenden verruilen voor Eindhoven en Tilburg. Urban arts en nieuwe cultuur zal de komende jaren hoger op de agenda moeten staan.

Ik zou geen lijsttrekker van de Bossche PvdA zijn als ik niet dacht dat wij daar het beste programma voor op de mat leggen. Maar sowieso hoop ik dat u de moeite neemt om te gaan stemmen. Naar ik hoop in ieder geval op een links-progressieve partij. Want een socialere, meer vooruitstrevende en stabielere stad vraagt om vernieuwende, frisse krachten in het stadhuis. Links-progressieve partijen moeten vanaf morgen de krachten bundelen om een omslag te bewerkstelligen. Want het is hoog tijd voor een agenda die de inwoners op nummer één zet.

Ruimte voor Urban! Een plek op de agenda van de coalitieonderhandelingen.

Wat een energie dit weekend in het World Skate Center! Tal van Urban & Hiphop initiatieven hebben zich verzameld om mét de Bossche politiek tot een droom voor de toekomst te komen. De sprekers van o.a. Dukebox, WSC, Koninkrijk van Muziek, Cypher HQ, IK073, Kings of Colors, de Nederlandse Breakdance League, Keno en ZEje laten een opvallend eensgezind geluid horen: wij willen ruimte, wij willen support!  En daar hebben ze groot gelijk in.

Onze stad heeft een sterke en initiatiefrijke Urban en Hiphop-scene. Ondernemers, makers, denkers en doeners op het snijvlak van art, sport en jongerencultuur die vooral hun gang willen gaan. Maar voor vrijheid en creativiteit is ruimte nodig. Ruimte die in Den Bosch in tegenstelling tot bijvoorbeeld Eindhoven en Tilburg nog teveel ontbreekt. Ruimte ook die de komende jaren gevonden moet worden.

Daarom steunden we als Bossche PvdA het inititiatief van Bart van Velzen van Dukebox en Jos Sleegers van World Skate Center voor een Urban debat. Want Bing Berendsen van Koninkrijk van Muziek had simpelweg gelijk toen hij constateerde dat de afgelopen jaren nauwelijks op de agenda stond. Net zoals Jan-Henk van Ieperen terecht constateerde dat het aan een èchte vrije broedplaats in Den Bosch ontbreekt. Op de Tramkade gebeuren prachtige dingen maar voor cultuur van onderop is het te duur en te dichtgeregeld.

Met de Urban-scene én met politici van GroenLinks, SP, D66 en Bossche Groenen tekende ik namens de PvdA dan ook een manifest dat uitspreekt dat Urban meerwaarde heeft voor onze stad en dat we ons de komende jaren hard zullen maken voor:

  • Een plek voor Urban op de agenda bij de coalitieonderhandelingen;
  • Lokale vouchers voor nieuwe initiatieven;
  • Een direct aanspreekpunt binnen de gemeente;
  • Een broedplaats voor nieuwe initiatieven;
  • Ideeën en urban initiatieven zijn een startpunt voor ’t beleid;

 

En daar mag de Urban-scene ons aan houden!

Wilt u méér of mínder van dit soort geneuzel?

‘De straat heroveren op Islamitisch straattuig’. ‘De stad de-Islamiseren’. De in Steensel wonende lijsttrekker van de PVV voor de Bossche verkiezingen draait in zijn eerste boodschap aan onze inwoners de hele grijsgedraaide langspeelplaat van ophitsing nog eens af.
 
Wie in tegenstelling tot de PVV-lijsttrekker onze stad en dorpen wél kent weet dat Bosschenaren wel andere zorgen en dromen hebben. Zoals betaalbare woningen in een stad waar de prijzen door het dak gaan. Betere zorg- en buurtvoorzieningen in de wijken. Of aanpak van armoede onder de 4000 kinderen én hun ouders die daar last van hebben. En ruimte voor nieuwe cultuur en jongeren. Dat zijn de werkelijke problemen. Niet dat hier Bosschenaren met een ander geloof wonen. We zijn tenslotte met trots de meest gastvrije stad van ons land.
 
Dat de PVV een lijsttrekker heeft die niet uit deze stad komt is tot daaraan toe. Maar dat dit heerschap mensen die wél in onze stad geboren zijn vertelt dat ze er niet bij horen is op zijn zachtst gezegd verwonderlijk. Of beter gezegd verachtelijk.
We hebben allemaal het recht om pissed te zijn op de politiek als een betaalbare woning nou niet bepaald binnen handbereik ligt of als je veel te lang moet wachten op noodzakelijke zorg. Maar de PVV laat vanaf dag 1 zien dat ze daar liever anderen de schuld van geeft dan zich te verdiepen in wat er écht speelt in de Bossche samenleving.
 
Ik zou zeggen: wilt u méér of minder van dit soort geneuzel?

Bossche PvdA en SP: meld uitval huishoudelijke hulp!

De Bossche PvdA en SP komen samen in actie tegen het uitvallen van huishoudelijke hulpen. Veel inwoners op leeftijd of mensen die ziek zijn hebben recht op huishoudelijke hulp. In de gemeente ‘s-Hertogenbosch komt deze via de thuiszorgorganisaties IVT of T-zorg. Ook de afgelopen kerstvakantie ontvingen de fracties van de Bossche PvdA en SP weer verschillende signalen van inwoners die minder huishoudelijke hulp ontvangen hebben dan waar ze recht op hebben. Of soms zelf helemaal niet.

Thuiszorgorganisaties kampen met te weinig inzetbaar personeel om gedurende feestdagen en vakantieperiodes iedereen zorg te leveren. Inwoners die bijvoorbeeld drie uur per week recht op huishoudelijke hulp hebben is gevraagd om genoegen te nemen met minder uren of is medegedeeld dat omdat bijvoorbeeld de hulp standaard op maandag komt genoegen te nemen met uitval op 25 december en 1 januari (beiden een maandag) zonder dat daarvoor vervangende hulp geregeld wordt op een andere dag.

Voor de gedupeerde inwoners leidt dat tot een vuil huis en ook tot het moeten missen van een minstens zo belangrijk praatje. Ze lopen huishoudelijke hulp mis waar ze recht op hebben en waar onze gemeente voor betaald heeft. PvdA fractievoorzitter Pieter Paul Slikker en SP raadslid Ans Lokhoff willen actie van het stadsbestuur zodat misgelopen zorg alsnog geleverd wordt, er compensatie van de kosten komt voor de gemeente die de zorg al heeft betaald én zodat in de toekomst ongeoorloofde uitval voorkomen wordt.

Ook roepen de partijen op om uitval van de huishoudelijke hulp te melden via p.slikker@s-hertogenbosch.nl en a.lokhoff@s-hertogenbosch.nl.

Een brug naar de andere oever van de Zuid Willemsvaart

 

Op 13 december organiseerden RUW en de BiEB een tegenlicht-bijeenkomst over een economie die niet alleen maar is gefixeerd op economische groei. Menselijk welzijn en ecologische draagkracht van de planeet moeten voorop staan. Dit naar aanleiding van het het boek de Donut Economie van Kate Raworth. Daar sprak ik onderstaande tekst uit.

 

 

Beste mensen,

 

Van de Bossche bibliotheek naar de andere kant van de Zuid Willemsvaart is hemelsbreed niet meer dan 100 meter. Een week geleden was ik aan de overkant, in een piepklein appartementje, als zwarte piet, samen met een aantal andere vrijwillige pieten, te gast. Want honderd meter hier vandaan leeft een gezin in armoede en uitzichtloosheid.

 

We bezochten die avond een tiental gezinnen om 25 Bossche kinderen een moment van vreugde te bezorgen. Gezinnen waarvan de ouders de drempel van schaamte overgestapt waren en ons hadden aangegeven dat ze afhankelijk waren van caritas – een gebaar van liefdadigheid- om hun kinderen een moment geluk te bezorgen in de vorm van een cadeautje van de goedheiligman.

 

De vaders en moeders van deze kinderen behoren tot het leger van werklozen, vluchtelingen, zieken én in toenemende mate harde werkers met kloterige baantjes waar het Sociaal Cultureel Planbureau in ‘de Sociale Staat van Nederland’ deze week over schreef dat voor hen het geluk de afgelopen jaren is afgenomen en dat voor hen de verschillen met hen die wel delen in het geluk gegroeid zijn. Deze groep is onthutsend groot. In onze stad leven 4000 kinderen in armoede. Een kwart van de inwoners van onze zwakke wijken – zoals de Hambaken, de Kruiskamp en de Gestelse Buurt – leeft onder of op het absolute bestaansminimum – ze leven gemiddeld zeven jaar korter dan inwoners die opgroeien in de binnenstad. Van de 77.000 mensen met een baan in ‘s-Hertogenbosch zijn er naar schatting 11.000 flexwerkers die niet in aanmerking komen voor basale werknemersrechten. En duizenden inwoners wachten op een huurwoning die er niet is of op een koopwoning die ze niet kunnen betalen. Dames en heren, het leven in het oog van de donut van Kate Raworth bestaat en bevindt zich honderd meter hiervandaan.

 

Duidelijk is dat het economische model van groei, groei en nog eens groei ook in onze stad twee groepen verliezers kent: de huidige achterblijvers én onze planeet en daarmee de toekomstige generaties. Psychologisch gezien gaat er echter iets mis. Normaliter verbroedert gemeenschappelijk slachtofferschap. De Eskimo-gemeenschap in de poolcircel die letterlijk de voorvaderen op het kerkhof ziet ontdooien terwijl Shell een paar kilometer verderop rustig doorboort en klimaatvluchtelingen uit Ethiopië en Malawi zitten in hetzelfde schuitje als de Bosschenaren die door een stapeling van flexwerk, woningnood en uitzichtloosheid niet meekomen. Ze zijn de collateral damage van achterhaald economisch denken. Maar juist deze laatste groep heeft maar weinig op met verduurzaming en het tegengaan van klimaatverandering. Sterker, het wordt juist door hen vaak ontkend en afgedaan als lariekoek van linnentasjesdragers. En eigenlijk is dat best begrijpelijk: wie geen vaste grond onder de voeten voelt kijkt met hele andere ogen naar het ecologische plafond. Geen dak zonder basis.

 

Ook aan de andere kant gaat het mis. Een deel van de elite -om dat verfoeide woord maar een te gebruiken- ziet in doorgeslagen flexwerk simpelweg een nieuwe economische realiteit waar we ons niet tegen moeten verzetten maar die we moeten omarmen. En ook in de Bossche gemeenteraad zijn er stemmen die er niet alleen trots op zijn dat we van alle grote steden in de top drie staan van de gemeenten met de laagste lasten, maar die zelfs vinden dat het streven moet zijn om op de eerste plek te staan. Een ongezonde focus op groei en lage lasten. Over de score op het lijstje kinderen in armoede, jaren wachttijd voor een woning of percentage werknemers zonder zekerheid hoor je hen niet. En ondertussen werkt een op de 12 medewerkers van de gemeente in een onzekere detacheringsconstructie. Tot voor kort inclusief de medewerkers van onze sociale wijkteams die de meest kwetsbare inwoners verder moeten helpen. Tot zover het goede voorbeeld van onze gemeente.

 

Er is breed in de samenleving sprake van tegengesteld denken, van vervreemding van elkanders zorgen en dromen. De vraag waarom een nieuwe economische ordening na de ergste economische crisis in honderd jaar, en terwijl we dagelijks gewezen worden op de gevolgen van klimaatverandering, nog niet tot stand komt wordt volgens mij beantwoord met de simpele constatering dat het ontbreekt aan een gedeelde en gezamenlijke missie. Een paradigma verschuift pas als we allen aan dezelfde kant van het touw trekken. Anders blijft het oude paradigma staan.

 

Het is de keerzijde van een samenleving die individualiseert en digitaliseert. In de facebook-bubble waar we allen bevestigd worden in ons eigen gelijk en slechts verkeren onder gelijkgestemden leven we in toenemende mate langs elkaar heen. We ontmoeten elkaar steeds minder en begrijpen elkaar steeds slechter. Maar juist voor maatschappelijke verandering is eensgezindheid nodig. En die lijkt soms verder weg dan ooit. SCP-directeur Kim Putters werd gevraagd aan te geven op een schaal van 1 tot 10 waar we staan op weg naar een burgeroorlog. Zijn antwoord: “Ik denk dat we op de helft zijn. Of er net overheen.”

 

Door doorgeslagen economisme om maar eens met Klaver te spreken, en opgehitst door de Thierry Baudet’s van deze wereld groeit de kloof. Onze Bossche Bisschop Gerard de Korte sprak daar wijze woorden over. Ik citeer: ‘Niemand van ons is een baron van Münchhausen die zich aan zijn eigen haren uit het moeras omhoog trekt. Wij kunnen onszelf niet optillen. Mensen zijn geen losse individuen die zichzelf kunnen redden. Ieder mens is een uniek persoon maar alleen in relatie met anderen kan de mens – en de samenleving- tot bloei komen.’

 

Hoe brengen we die gemeenschappelijke missie tot stand? Hoe verschuiven we het paradigma? En wat kunnen we lokaal betekenen in deze opgave? De grootste bijdrage die de overheid, ook de lokale, kan leveren aan een andere economische ordening zit wat mij betreft niet alleen in slimme subsidieregelingen, verduurzaming van corporatiewoningen, het stimuleren van innovatieve startups en in verdere investeringen in de circulaire economie. Ja, dat moeten we doen en ja, dat is belangrijk.

Maar de grootste opgave van politici, beleidsmakers, ondernemers, onderwijzers en u allen hier is bij alles te bedenken: dien ik hier het geluk van enkelen of van allen? Dien ik én de basis én het plafond. Want een slimme circulaire onderneming dient de samenleving pas echt als daar ook echte banen uit voortvloeien. Radicale verduurzaming van corporatiewoningen bewijst ons een dubbele dienst als niet alleen de uitstoot van C02 afneemt maar ook de woonlasten voor huurders met een kleine portemonnee door lagere energiekosten. En investeringen duurzame productie renderen pas echt als ze ook mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt van een fatsoenlijk inkomen voorzien.

 

Slim combineren. Want dan doen we twee dingen:

 

  1. Dan bouwen we aan verbinding;
  2. Dan investeren we in een sociale basis onder een ecologisch verantwoord plafond;

 

Beste mensen,

 

Het is honderd meter tot de andere oever van de Zuid-Willemsvaart, honderd meter naar een andere werkelijkheid. En hoe lastig dat in Den Bosch ook is gebleken, de lokale opdracht is om een échte brug te slaan. Voor een gelukkige stad voor ons allen.

 

Dank u wel,

 

Verzoek om extra raadsvergadering oppositie n.a.v. breuk coalitie

 

Aan: de voorzitter van de gemeenteraad

 

Betreft: verzoek extra vergadering gemeenteraad n.a.v. breuk coalitie

 

 

 

‘s-Hertogenbosch, 16 november 2017

 

 

Geachte heer Mikkers, beste Jack,

 

Bosch Belang heeft de samenwerking met de overige coalitiepartijen en de steun aan het Bestuursakkoord opgezegd. Uit de reactie van het college blijkt voorts dat zij de situatie beschouwt als een politieke kwestie aangezien het vertrouwen in het bestuur van de stad niet is opgezegd.

 

De ontstane bestuurlijke realiteit is hierdoor zeer bijzonder te noemen. Door het opzeggen van de steun aan het bestuursakkoord door Bosch Belang heeft de coalitie geen meerderheid meer in de gemeenteraad. Bosch Belang heeft daarnaast uitgesproken dat wethouder Kagie niet langer zitting in het college neemt namens Bosch Belang. De wethouder heeft in de media uitgesproken verder te willen terwijl we uit de media tevens vernemen dat de fractievoorzitters van de collegepartijen daar verschillend naar kijken.

 

De stabiliteit van het bestuur van onze stad is in het geding. College en wethouders kunnen alleen door als ze het vertrouwen genieten van een meerderheid van de raad. Die situatie is nu in het ongewisse. Tevens genieten de afspraken uit het coalitieakkoord niet langer de steun van een meerderheid van de gemeenteraad waardoor er gesproken moet worden over de politieke consequenties daarvan.

 

Gelet op bovenstaande verzoeken wij u als voorzitter van onze raad om op een zo kort mogelijke termijn een extra vergadering van de gemeenteraad uit te schrijven om over deze situatie het debat te voeren.

 

Met vriendelijke groet,

 

Pieter Paul Slikker – PvdA

Ufuk Kahya – GroenLinks

Bram van Boven – SP

Nol Roos – BVP

Judith Hendrickx – Bossche Groenen

Sjef van Creij – Gewoon ge-DREVEN

Gerdien de Wal – Lokaal Liberaal

 

 

Goed nieuws! Een eigen budget voor Bossche jongeren.

 

Sinds begin dit jaar is er een prachtig potje voor buurtactiviteiten beschikbaar. Of je nu jong, oud, inwoner van de binnenstad of een buitenwijk bent, iedereen kan een activiteit organiseren én daarvoor budget vanuit het stadhuis krijgen. Dat werkt. Alleen al in de eerste vijf maanden van dit jaar zijn er ruim 200 activiteiten hiermee georganiseerd.

Uit de eerste bevindingen bleek echter dat jongeren niet of nauwelijks aan bod kwamen. Van de 200 activiteiten waren er slechts vier van- of voor jongeren. Dat terwijl er in het jaar 2016, toen er nog een speciale jongerenregeling was, zo’n dertig activiteiten voor jongeren georganiseerd werden. De Bossche Jongerenambassadeurs kwamen in actie: er moest een apart budget voor jongeren in het leven geroepen worden zo schreven zij de gemeenteraad.

Samen met GroenLinks hebben we de afgelopen weken die handschoen opgepakt. En met succes. Een meerderheid van de gemeenteraad sprak zich na een stevig pleit van de jongerenambassadeurs, collega Patrick Leenders van GroenLinks en ondergetekende uit vóór een speciale regeling voor jongeren. Wethouder van Son roept dat aparte jongerenbudget nog dit jaar in het leven. Zodat Den Bosch een beetje meer voor oud én jong wordt!

Den Bosch steunt wederopbouw Bovenwindse Eilanden

Het nieuws maakt –zoals dat gaat- alweer plaats voor anders nieuws. Maar de enorme ravage die orkaan Irma heeft aangericht op de Bovenwindse Eilanden Saba, Sint-Eustatius en Sint-Maarten zal op de eilanden nog lang voelbaar blijven.

Er zijn doden en gewonden te betreuren. Maar naast de menselijke krassen op de ziel zijn ook de materiële littekens bijzonder diep. Op Sint Maarten zijn zeven op de tien huizen beschadigd. De stroom- en watervoorziening functioneren maar ten dele. Scholen, ziekenhuizen en openbare gebouwen zijn veelal zo zwaar beschadigd dat de deuren gesloten blijven. Een derde van deze gebouwen is volledig verwoest. Mensen zijn dakloos en voor de eerste levensbehoeften aangewezen op noodhulp.

Hier in Nederland heeft dat velen niet onberoerd gelaten. Geld en goederen vinden via tal van vrijwilligers en donateurs hun weg naar de eilanden. In onze gemeente staken bijvoorbeeld de Stichting Dispelan Di samen met Nos Baranka, Stichting Prisiri en het parochiebestuur van de Annakerk de handen uit de mouwen. Prachtige initiatieven.

Maar na noodhulp komt wederopbouw. Als de televisiecamera’s verdwenen zijn, de spontane initiatieven hun goede werk hebben gedaan en de reddingswerkers zijn teruggekeerd valt er nog steeds een eiland op te bouwen.

‘s-Hertogenbosch gaat daar op verzoek van de genoemde initiatieven, de PvdA en het CDA een bijdrage aan leveren. Het budget wat onze gemeente beschikbaar heeft voor hulp en ontwikkeling van arme en getroffen gebieden zal dankzij de bijna voltallige gemeenteraad (alle partijen minus de Bossche Volkspartij) besteed worden aan de wederopbouw van de Bovenwindse Eilanden. Want in extreme nood schiet je elkaar te hulp.

Zie hier de aangenomen motie (20170915 Motie vreemd – hulp aan Bovenwindse Eilanden).

Teveel kwetsbare inwoners verblijven gedwongen op straat

Al eerder stelde de fractie van de Bossche PvdA vragen over kwetsbare inwoners die met enige regelmaat op straat belanden. Al hoewel de antwoorden op vragen steeds van geruststellende aard zijn (volgens de beantwoording zijn er geen wachtlijsten bij beschermd wonen of specialistische jeugdzorg, geen problemen met het vinden van zelfstandige woonruimte bij de reclassering) hoort de PvdA steeds meer zorgwekkende signalen.

Inwoners met reclasseringstoezicht, uitbehandelde GGZ patiënten of mensen met een zeer specialistische hulpvraag belanden te vaak tussen wal en schip. Een van de voorbeelden: momenteel verblijft een man op leeftijd met verslavings- en geestelijke problemen in het Zuiderpark. De man is uitbehandeld bij Reinier van Arkel maar redt het niet zelfstandig. Ondanks dat deze man al de gehele zomer in beeld is, ondanks een zelfmoordpoging (hij werd onlangs aangetroffen door de politie met doorgesneden polsen) is er voor deze man nog altijd geen plek.

Familie, vrienden en betrokkenen zelf zijn vaak de wanhoop nabij en ervaren dat tussen de betrokken instanties (van gemeente tot zorgaanbieders) de onderlinge afstemming vaak gebrekkig is en de procedures soms eindeloos lijken te duren terwijl er een acute hulpvraag is. Ook ervaart men gebrek aan regie: wie is er nu verantwoordelijk?

In vragen aan het stadsbestuur (20170912 Schriftelijke vragen kwetsbare inwoners op straat) wil ik daarom duidelijkheid over de wachtlijsten, een plan van aanpak van de gemeente en duidelijkheid over bij wie familie, vrienden en betrokkenen terecht kunnen als mensen tussen wal en schip raken. Het gaat over de kwetsbaarste inwoners van onze stad. En buiten de papieren werkelijkheid gaat het te vaak mis….

 

Een alternatief voor een nieuw Bosch Theater

Een wanhopige theaterdirecteur, wispelturige en besluiteloze politici, een ter zielen gaand theater: wie onlangs Casino de Musical van Lucas de Waard heeft gezien heeft ongetwijfeld kostelijk gelachen.

Ontdaan van de spitsvondige en lachwekkende dialogen wijst Casino de Musical terecht op het schrijnende bestaan van ons theater dat de ene keer door gebrek aan politieke wil, de andere keer door besluiteloosheid en patstellingen een kwijnend bestaan leidt. Een dichtgetimmerde Pleinzaal, een te klein podiumoppervlak, lekkage, verouderde voorzieningen, eveneens dichtgetimmerde filmzalen en een jaar vol asbest: het huidige theater is aan het einde van zijn latijn.

Het prachtige ontwerp van UN-studio voor nieuwbouw aan de parade met twee zalen en twee theatertorens is dat echter ook. Dat zagen we van mijlenver aankomen. Het huidige stadsbestuur hield vast aan zowel de ambities áls het prijskaartje van 2013. Met stijgende grondstofprijzen, indexatie, een aangetrokken bouwmarkt en asbest bleek bij de aanbesteding waar wij al langer voor waarschuwden. Hoge kosten gecombineerd met weinig politieke wil van de coalitiepartijen leidt tot een roemloos einde – waarmee wederom kostbare jaren voor het theater én haar bezoekers verloren zijn gegaan.

Daarmee kwam de zoektocht naar alternatieven wederom op tafel. In de fractie bespraken we onze randvoorwaarden. Wat wij willen is een theater met een regionale functie dat een podium biedt aan nationale en internationale gezelschappen. Een theater dat daarnaast een huiskamer is voor onze stad. Een theater waar het Scapino Ballet, de Nederlandse Reisopera, Theo Maassen, Claudia de Breij, het Grand Gala du Kwek en het theaterfestival de Boulevard hun thuis vinden.

In de gesprekken met experts uit de theaterwereld, beleidsmakers betrokken bij de bouw van theaters elders, de directie van ons eigen theater e.a. werd duidelijk dat zo’n theater alleen maar kan bestaan met twee zalen. Allereerst een grote zaal voor de nationale en internationale voorstellingen van allure. Musicals mogen dan niet meer reizen. Grote gezelschappen als het Scapino Ballet doen dat wel en die kiezen uit twintig relevante regionale theaters. Daar is een zaal met een groter podiumoppervlak voor nodig dan het huidige én zo’n 1000 stoelen: anders komen ze niet. Daarnaast een tweede zaal waar pop-concerten, kleinere voorstellingen, stadsprogrammering en events plaatsvinden. Onmisbaar voor de gewenste programmering én voor een gezonde exploitatie. Side-programmering naast een grote voorstelling wordt immers steeds gangbaarder en wie ooit een congres of event heeft georganiseerd heeft weet dat locaties met slechts één zaal nooit geboekt worden.

Het alternatieve voorstel van het College kon daarom niet op de steun van de PvdA rekenen. Dat voorstel was de omgekeerde wereld. Het ging enkel uit van dat wat politiek gezien haalbaar was: men bepaalde de plek (aan de parade) en de prijs (60 miljoen) en welke ambities daar inpasten moesten we maar afwachten. Sterker: de ambitie van twee zalen werd losgelaten. Samen met GroenLinks hebben we daarom ingezet op een alternatief dat naast haalbaar ook wenselijk is: de inhoud die we wensen (inclusief twee zalen), voor een prijs die we willen betalen, op een plek waar eveneens draagvlak voor is.

En ja, dat is nog altijd een compromis. Daar hebben we als PvdA-fractie lang en indringend met elkaar het gesprek over gevoerd. Maar uiteindelijk was voor ons doorslaggevend dat nog eens jarenlang discussiëren zonder gezamenlijke politieke wil het theater en haar bezoekers niet verder brengt.

In dit alternatief hebben wij -met alle mitsen en maren- vertrouwen. En wij niet alleen. Het alternatieve voorstel van GroenLinks en de PvdA dat ik namens onze fractie heb uitonderhandeld heeft een meerderheid van zeven van de elf partijen achter zich gekregen. In de gemeenteraad en waarschijnlijk straks ook in de verkiezingsprogramma’s zoals de meeste partijen lieten weten. Samen met het theater wordt het voorstel nu uitgewerkt. Begin volgend jaar weten we of het lukt inhoud, plek en prijs met elkaar te verenigen.

Als dat zo is kan er na tien jaar eindelijk een punt gezet worden achter het langst slepende dossier van de Bossche politiek. Zodat het theater weer een plek wordt waar we trots op kunnen zijn.

Het Boschbeest verbannen

Het Boschbeest. Het is de meest tastbare erfenis van het Jeroen Boschjaar. Honderden stadsgenoten spraken hun steun uit om het kunstwerk te behouden op de huidige locatie. Als Bossche PvdA hebben we ons hiervoor hard gemaakt. Het kunstwerk kon nog een tijdje blijven staan en zou vervolgens op een prominente plek belanden. Het stadsbestuur heeft die plek nu gevonden. Het betreft de tuin van het Mövenpick Hotel aan Pettelaarpark.

Wie net als ik ter plaatse poolshoogte neemt ziet wat die ‘prominente plek’ inhoudt. Het beoogde nest van het Boschbeest ligt naast een bedrijventerrein, achter een slagboom, grenzend aan een parkeerplaats, tussen het onkruid op een plek waar je nauwelijks kan komen (zie onderstaande foto’s). Wij als PvdA zijn dan ook teleurgesteld over deze locatie die geen recht doet aan de wens om dit icoon op een prominent plek te behouden. Het Boschbeest wordt verbannen.

Vandaar hebben wij vragen gesteld aan het stadsbestuur. Of het kunstwerk niet langer kan blijven of dat het niet op een écht prominente plek geplaatst kan worden. Zoals bijvoorbeeld de -ook symbolisch prachtige- Jeroen Bosch tuin, het Zuiderpark of bij de Oosterplas. Kortom: een plek die recht doet aan het beeld en de inwoners die ’t koesteren.